Aliyə qəmli günlərini yaddan çıxarmağa çalışsa da, bacarmırdı. Hər yataq otağına keçəndə anasının balaca Ramil üçün gətirdiyi beşiyi görəndə, göz yaşları selə dönürdü. Qohum qonşular, anası nə qədər təskinlik versələr də, körpəsini unuda bilmirdi. Hələ yastığının altına qoyduğu balaca köynəyi hər gecə qoxlayır, körpəsinin ətrini alır,göz yaşları sabaha qədər qurumurdu.
Rəhman körpənin ölümndən sonra bir ay Aliyənin yanında qaldı. Sonra yenə Tanyanın, Ruslanın yanına getdi. Gedərkən Aliyəyə xeyli təskinlik verdi. Onun əzizlədi. Lakin bütün bunlar nədənsə Aliyəyə təbii görünmədi, bir az soyuq, bir az başqa cür görsəndi. Lakin Rəhmana bir kəlmə onu incidəcək bir söz demədi. Bu bir ayda Rəhman onu xeyli gəzdirmişdi. Bakıya aparmışdı, dəniz kənarında gəzmişdilər, Aliyə istəməsə də Rəhman ona hər şey almışdı, qayıdanda isə yenə Sona xanım dilini dinc qoymamışdı.
- Hə, bəs mənə niyə heç nə almayıbsan a Rəhman. Bəs bir demədinmi ki, mənim bir qoca anam var, onun da payını almaq lazımdır.
Bu sözə Rəhman əsəbləşmiş və anasına tərs bir nəzər salmışdı. ”Sanki bilmir ki, mən bunları niyə görə almışam” deyə düşünmüşdü. Axı Rəhman gələndə pulu həmişə anasına verərdi. O da nə istəsə ala bilirdi özünə. İstəyəndə Bakıya, hətta Rusiyaya belə gedirdi.
Aliyə hərdən Tanyanı xatırlayırdı. Ona nə qədər minnətdar olsa da, qəlbinin dərinliyində bir şübhə onu rahat buraxmırdı ”Bu qadın kim idi, nədən mənə bu qədər mehriban idi, nədən bu qədər mənə yaxşılıq edirdi. Balamı qucağında necə əzizləyidi. Gözünü bu dünyaya əbədi yumanda, necə yana-yana ağlayırdı. Əgər o Rəhmanın sevgilisi və ya bir yerdə yaşadığı qadın idisə, bəs niyə belə rəftar edirdi mənimlə?” Bu suallar fikrini qarışdırırdı. Rəhman hər axşam zəng çalır, onunla uzun uzadı söhbət edirdi.

Rəhman gedəli iki ay olmuşdu. Telefon yenə zəng etdi. Rəhman sabah gələcəyini bildirdi. Aliyə sevindi.Tələsik aşağı qaynanasının yanına qaçdı.
-Ana, Rəhman sabah gəlir, - dedi sevinclə.
Sona xanım acıqlı baxışlarla gəlini süzdü:
-Sənmi