bilməzdim Aliyə,o mənim çətin günlərimin həyanı olub, mənim qərib ölkədə hər an köməyim olub. O Mənim Ruslanımın anasıdır. Sən də yenə də ana olacaqsan, bizim səninlə çoxlu övladlarımız olacaq, səni də özümlə Rusiyaya aparacağam.
Rəhman danışır, Aliyənin isə qulaqları uğuldayırdı. ”Demək o uşaq da bunların imiş, aman Allahım, gör mənim gözüm necə bağlanıb, mən heç nəyə fikir verə bilməmişəm. Yazıq balam,səndən başqa gözüm nəyi görürdü ki?" Bu fikirlər içərisində, artıq Aliyə Rəhmanı eşitmirdi. Ağlaya da bilmirdi. Nə edəcəyini, hansı yolu tutacağına qərar verə bilmirdi.
-Aliyə, Tanyanın məndən və Ruslandan başqa kimsəsi yoxdur. Mən səni dəli kimi sevirəm, inan mənə. Onu isə atmağı özümə sığışdırmıram. Sən onu gördün canım. O çox yaxşı insandır, inan ki, gələcəkdə də onun sənə bir pisliyi dəyməyəcək.
Aliyə yuxu görürdü. Görürdü ki, balası göy çəmənlikdə qaçır, oynayır, tez-tez Aliyəyə baxıb gülür, yenə də oynayırdı. Birdən Ramil ona sarı qaçaraq gəldi və dedi:
-Ana sən heç yana getməyəcəksən hə?
-Yox canım mənim, balam mənim, səni qoyub hara gedərəm ki?
-Ana Tanya xala da gəlsin, mən onu da çox sevirəm. O məni səni kimi sevirdi, oynayırdı mənimlə. Bax ana, bura çox gözəldir,mən ikinizi də burada gözləyəcəyəm həmişə.
Aliyənin hıçqırıq səsinə Rəhman oyandı. Aliyə ona sığınıb yatmışdı, yuxuda ağlayır, əli ilə sanki kimi isə tutmaq istəyirdi. Rəhman gecə Aliyədən sonra uzanmışdı yatağa. Onu oyatmamaq üçün çarpayının bir kənarındaca yatmışdı. Demək Aliyə yuxu görürdü. Yuxunun təsirindən ağlayır,ona sığınırdı. O, Aliyəni oyatmağa çalışdı:
-Aliyə oyan,oyan! Nə olub sənə, oyan.
Aliyə gözünü açdı, göz yaşları yastığını da islatmışdı. Gördüyü yuxu yadına düşdü. Artıq ağlamaqdan səsi də batmışdı.
Düşüncələr içində gəzdi bütün günü. Gördüyü yuxu ona nə deyirdi. Oglu ona nə demək istəyirdi. Bir qərara gələ bilmirdi. Rəhman harasa getmişdi. Aliyə neçə dəfə anasıgilə zəng etsə də, ona cavab verən olmamışdı. Qapıda maşın dayandı , gələn Rəhman idi. Evə keçdi ,anasının