n yanına getdi. Olanları ona danışdı. Sona xanım ogluna dedi :
-Nə deyir,boşanmaq istəyir? Özbaşına deyil ki, yoluna qoya bilmirsən ailənin işini. Agzının kəsəri də yoxdur. Nəyi çatmır. Xanım kimi geyinir, saray kimi evdə yaşayır. Nədən korluq çəkir. Odur e, görürəm, əri yanında oturanları, onun kimi geyinirlər? Sənin orda işin var, səni orda bir adam idarə eləməlidir ya yox. Qoy o orda xanımın olsun, bu da burda. Lap lazım gəlsə ikisini də bir evdə saxlayarsan. Sənin pulun ikisini də, xanım kimi saxlamağa yetər. Eşitməz bir yaxşı yumrugunun altına salarsan, onda eşidər.
- Yox ay ana, zorla gözəllik olmaz. Əgər Aliyə razı olmasa ayrılacagam. Amma mən başqa məqsəd üçün gəlmişdim. Bakıdan ev danışmışam, onu almaga gəlmişdim. Dedim sən də, Aliyə də bir yerdə gedib baxardıq.
- Eləmi, ay səni xoşxəbər ol. Gedək baxaq da, niyə durmuşuq. Ay qız, Aliyə, gəl hazırlaş, eşidirsən, ərin sənə Bakıdan ev almağa gəlib. Yığış gedirik Bakıya.
Əslində bu söhbətin hamısını Aliyə eşidirdi, qaynanasının da, Rəhmanın da sözləri onu heyrətləndirmişdi. Amma o bilirdi ki, Rəhman ona heç vaxt əl qaldırmaz. Amma "Aliyə razı olmasa ayrılacagam" deməsi onun ürəyunə bıçaq kimi