çəkdi. Sanki ana qəlbinə balasından gizli bir kədər hissi axdı. Aliyə tez özünü ələ aldı. Bütün günü xəbəri anasına demək üçün onu axtarsa da, bir an səhv etdiyini anladı. ”Yox anama deməyəcəyəm, yoxsa məni o saat aparar evimizə ,yox , mən Rəhmansız necə yaşayaram " – deyə düşündü. Özünü ələ aldı , gülümsədi :
- Nə yaxşı gəldin ay ana ,biz də elə Bakıya getməyə hazırlaşırdıq.
Onun bu sözləri Rəhmanı da, Sona xanımı da sakitləşdirdi. Rəhmanın ürəyi sevincindən bərk-bərk döyünməyə başladı. Demək Aliyə getməyəcək, onu qoyub getməyəcək ,onun xatasını , səhvini bagışlayacaq. Ona görə də yola çıxmaga ,Bakıdakı evi Aliyəyə göstərməyə tələsdi. Həyətə düşüb maşının yola hazır olub ,olmadığını yoxlamağa başladı.
Sona xanım da bir az sakitləşdi. Demək hər şey qaydasında idi. Şəfiqə xanım aldığı xəbərdən çox şad oldu.
Onlar Bakıya çatanda axşamtərəfi idi . Rəhman ev satan adamla zəngləşib, Bakıya çatdığını xəbər verdi. Ev yiyəsi bir azdan evin yanında olacağını dedi. Rəhman ünvanı bilirdi deyə, birbaşa evin yanına sürdü maşınını. Onlar maşından düşdülər. Yol boyu Aliyə bir kəlmə də danışmamışdı ,yorulmuşdu ,qəlbində anasından gizlətdiyi xəbər ürəyini sıxırdı.
Ev dənizə yaxın idi. Ətrafda irili –xırdalı evlər var idi. Onların qabagında dayandığı evin hündür divarları və böyük darvazası var idi. Hava bir az küləkli idi. Günəş qüruba dogru əyilmişdi. Dənizə düşən qırmızı günəş şüaları, dənizin rəngini qırmızıya boyayırdı. Gördüyü mənzərə Aliyənin çox xoşuna gəldi. Sanki yüngülləşdi bir an. Külək onun saçlarını oynadırdı. Qıvırcıq saçları gah üzünü örtür, gah da geri yellənirdi. Bütün bunları durmadan izləyən Rəhman ona nə deyəcəyini bilmir, günahkar baxışlarla onu seyr edirdi.
Ev yiyəsi gəldi. Onlar həyətə keçdilər. Ev ikimərtəbəli idi. Eyvandan baxanda dəniz görünürdü. Səliqəli həyəti, geniş otaqları var idi. Ev hamının xoşuna gəldi. Rəhmanla ev yiyəsi söhbətləşdilər və qərara gəldilər ki, sabah alqı-satqı məsələsini həll etsinlər. Rəhman ailəsi ilə çıxıb getmək istəsə