ə də, ev yiyəsi ona dedi:
- Xalaoglu, hara gedirsən e? Ev sənin deyil, gedib harda qalacaqsan? Gedin oturun, dincəlin. Evdə hər cür şərait var. Yoldan gəlibsən, yorulubsan. Mehmanxanaya getməkdənsə , Allah xeyir versin, öz evində qal.
- Allah səndən razı olsun, a bala, nə yaxşı adamsan. Evi satan adamın belə xoşxasiyyət olması, böyük şeydi. Yaxşı ki, səninlə rastlaşmışıq – dedi Sona xanım. Ev yiyəsi sağollaşıb getdi.
Onlar bir daha otaqları gəzdilər. Rəhman da, elə Sona xanımla Aliyə də çox şad idilər. Evin birinci və ikinci mərtəbəsi də çox rahat idi. Mətbəxi vanna otağı hər şeyi yerbəyer idi. Hər mərtəbə beş otaqdan ibarət idi. Aşağıda girəcəkdə böyük oturma zalı var idi. Sona xanım bir az dincələcəyini deyib, otaqların birinə keçdi. Rəhman Aliyəyə baxdı. Aliyə özünü itirdi. Onun baxışlarında sevinc qarışıq bir qalibiyyət də görünürdi. Aliyə özünü ələ alıb gülümsədi. Rəhmanla eyvana çıxdılar, dənizə baxdılar. Rəhman onu özünə yaxın çəkdi :
- Bu evi sənin üçün alıram. Sən burada yaşayacaqsan, mənimlə, gələcək övladlarımızla. Sən çox gözəl ana olacaqsan. Sən mənim ağıllımsan. Bütün bunları əldə etməyimdə inan ki, Tanyanın rolu böyükdür, Aliyə. Amma bu o demək deyil ki, mən onu səndən çox sevirəm. Mən səni dünyalar qədər sevirəm. Sən mənim yeganəmsən.
Aliyə bu sözlərdən sanki yüngülləşdi. Tanya məsələsini anasına demədiyi üçün sevindi. Sən demə, xoşbəxtliklə bədbəxtlik arasında bircə addım var imiş, deyə düşündü.
Onlar bütün yayı burada qaldılar. Rəhman da Rusiyaya getmədi. Düz üç ay Aliyəsinin yanında qaldı Aliyə hamilə idi. Rəhmanın da Aliyənin də uçmağa qanadı yox idi. Onların sevincinə Sona xanım tez-tez kölgə salırdı. Yerli-yersiz qanqaraçılıq salır, Rəhmanı Rusiyaya getməsi üçün tələsdirirdi.
Aylar ötüb keçdi. Aliyənin bir qızı oldu. Aliyə kimi gözəl idi. Rəhman yenə hədiyyələrlə gəlmişdi. Sona xanıma ayrıca, Aliyə və balaca qızına ayrıca. Tanya körpə üçün ən gözəl paltarları almışdı. Aliyə hər şeyi diqqətlə nəzərdən keçirdi. Bildi ki, bütün bunları