Şəfiqə xanım qızından nigaran idi. Sonanın agır xasiyyəti onları tez-tez görüşməyə qoymurdu. Aliyə çox xiffət edir, anası Şəfiqə xanım isə dözürdü. Nə zaman Aliyəsini görsə onun əyin başının, dolamının yerində oldugunu görərdi. Evinin şəraitinin yaxşı olması Şəfiqə xanımı sevindirsə də, qızının gözünün dərinliyindəki kədəri sezirdi. Onu da Aliyənin yoldaşından ayrı qaldığına yozurdu. Əslində bu həm də belə idi. Aliyə Rəhmanın ayrılıığına dözmədiyi halda, indi də Tanya məsələsi çıxmışdı ortaya. Bunu nə bağışlaya bilir, nə də Rəhmandan ayrı bir həyatı təsəvvür edə bilmirdi. Odur ki, bu qarmaqarışıq fikirlər içində nə edəcəyini bilmirdi.
Şəfiqə xanım Sonanın ağır xasiyyətini nəzərə almadan, onlara gəlmək qərarını almışdı. Rəhmanın gəlişindən xəbəri yox idi. Darvazya çatıb dayandı, qapı açıq idi. O içəri keçdi.Həyətdə rəngbərəng güllər göz oxşayırdı. Lakin səssizlik idi. O, Sona xanımı səsləyə-səsləyə pilləkənləri qalxdı. Səsə Sona xanımla Rəhman eyvana çıxdılar. Rəhman qaynanasını görüb çaşdı. Bir an duruxub irəli keçdi:
- Xoş gəlmisiniz,- deyərək əl uzatdı.
Şəfiqə xanım kürəkənini qucaqlayaraq, üzündən öpdü :
- Ay xoş gəlmisən ay bala, həmişə evində-eşiyində.
Sona xanım Şəfiqənin gəlişinin səbəbini bir an dünənki söhbətə yozdu: "Görəsən Aliyə Tanya haqqında anasına xəbərmi yolladı?” deyə narahat oldu. Lakin həmişəkindən fərqli olaraq , həm də vəziyyətdən çıxmaq məqsədilə Şəfiqə ilə mehriban görüşdü:
- Ay quda, xoş gəlifsən. Ay qız niyə gəlmirsən, bir hovur oturaq. Lap qulagı batmışa dönmüşük Aliyə qızımnan. Lap yaxşı vaxtında gəlifsən, belə xeyir xəbər üstə gəlifsən. Bax, belə Aliyə qızıma Bakıdan ev almağa gedirik. Elə Rəhmanla indijə bu hahda danışırdıx.
Sona xanım birinci dəfə idi ki, onu belə gülər üzlə qarşılayırdı. Səsə Aliyə də gəldi. Anasını görüb lap kövrəlsə də, Sona xanımın söhbəti onu da heyrətləndirdi. Şəfiqə də heyrət içində idi. Qızının üzündəki kədər dumanını görüb çox narahat oldu. Aliyə ilə qucaqlaşıb görüşdü. Qızının qoxusunu ciyərlərinə