döndərmişdi, sular bərq vururdu.öGöz işlədikcə mavi dəniz və aydın səma hər kəsi yüngülləşdirirdi. Ayaq altındakı isti və narın qum elə bil onların canındakı gərginliyi çəkib aparırdı. Bu nə möcüzə idi, bu nə gözəllik idi.
Tanya heyran olmuşdu bu gözəlliyə. Ürəyi quş kimi çırpınırdı. O bir an gözünü yumdu: "Xəyalında bir Rəhman idi, bir də özü. Onlar mavi sulara baş vurur, üzdükcə üzür, sahildən uzaqlaşırdılar. Rəhman ona çata bilmir, məktəbdə oxuduğu illərdəki kimi, sürətlə üzürdü Tanya. Rəhman qışqırır, ona çatmaq istəyir, Tanya isə gümüşü sularda gah gizlənir, gah da üzə çıxırdı. Onların qəhqəsi aləmi bürümüşdü...” O gözünü açdı,ödərindən bir ah çəkdi,öbunlar bir xəyal idi, ancaq xəyal.

Qadınlar kölgədə oturur, Rəhman isə suda uşaqlarla oynayır, onlara üzmək öyrədirdi. Ruslan çox yaxşı üzsə də, Rəhman onu uzağa getməyə qoymurdu.
Tanya balaca Ülvini suda oturdur, ehtiyatla oynamasına, əylənməsinə kömək edirdi. Onun belə hərəkətləri Aliyəni sanki ona bir az isnişdirirdi. Sonra Aliyə də Tanyanın yanına gəldi. O da ayaqlarını suya saldı. Sanki bədəninə bir rahatlıq gəldi. Tanya da dizinə qədər suya girmişdi. Lakin Rəhmandan çəkindiyi üçün üzməyi heç ağlına da gətirmirdi. Əslində o çox gözəl üzürdü. Məktəb illərində həmişə hovuzda üzər, idmanla məşğul olardı. Lakin indi bu haqda heç kəsə bir söz demədi. Tanya ilə Aliyə xeyli körpə ilə əyləndilər. Onun heyrətli gülüşlərinə, suda oynamasına, sevinməsinə baxıb güldülər. Sonra ailə yenə bir yerə yığıldı, Alyə yüngül yemək hazırlayıb gətirmişdi. Birlikdə süfrə hazırladılar və oturub yemək yedilər. Aliyə uşaqları geyindirdi.
Artıq günəş qüruba əyilmişdi. İndi dəniz daha ecazkar görünürdü. Sanki bir nagıl idi. Sular qıpqırmızı idi. Aliyə sulara, günəşə baxdı. Bu gözəlliyi o, hələ belə yaxından izləməmişdi. Tanya Aliyəyə gülümsər baxışlarla baxıb, onun da bu gözəlliyə məftun olduğunu gördü.
Onlar evə gəldilər. Dəniz onların gərginliyini sanki yuyub aparmışdı. Rəhman da, Aliyə də, Tanya da sakit idilər. Deyəsən