sevindi.
-Gəldin, bəs Aliyə nə dedi, incimədi? Rəhman, sən gərək gəlməyəydin. Biz onsuz da bir aydan sonra qayıdacağıq, sən ony incitməyəydin gərək.
Rəhman sakit səslə dedi:
- Bundan sonra hamı bu həyata öyrəşməlidi. Bu qayda-qanunu bilməlidir. Biz bir ailəyik. Mən necə deyirəm elə də olmalıdır.
Tanya ürəyində sevindi. Rəhmana sığınıdı. Rəhman onu bərk-bərk qucaqladı, sinəsinə sıxıb ətrini acgözlüklə ciyərlərinə çəkdi...Tanya buna adət etmişdi. Bilirdi ki, bu o deməkdir ki, Rəhman onun üçün çox darıxıb.
Sona xanım kənardan bütün olanları izləyirdi. Oğlunun Tanyanın otağına getməsi onu əməlli-başlı sevindirmişdi. Sanki çiçəyi çırtlamışdı. Mətbəxə keçdi özünə bayaq Aliyə dəmlədiyi kəklikotulu çaydan süzüb eyvana çıxdı. Sərin havada oturub ləzzətlə çay içdi.
Beləcə onlar Rəhmanın dediyi kimi bu həyata öyrəndilər, alışdılar.öBeləcə həyatlarına davam etdilər. Hamı bilirdi ki, Rəhman həftənin üç gününü Aliyənin yanında, üç gününü isə Tanyanın yanında gecələyir. Buna hamı adət eləmişdi. Qadınlar daha əziyyət çəkmirdilər. Hərə öz gününü səbrlə gözləyirdi. Artıq onların bu həyat tərzini rayonda da bilməyən yox idi.Çünki onlar bir yerdə rayonda da yaşayırdılar. İlk əvvəl bunu eşidən Aliyənin valideyinləri çox əsəbləşdilər, Aliyənin boşanmasını istədilər. Lakin Aliyə onları sakitləşdirdi.
-Bu mənim həyatımdır dedi, mən barışmışam həyatımla. Siz də qarışmayın. Mən övladlarımı atasız qoya bilmərəm.
Aliyənin bu sözündən sonra onlar daha Aliyəgilə gəlmədilər. Atası Süleymen kişi isə ürək xəstəliyinə tutulmuşdu.

Lakin onlar bilmədi ki, bu əhvalat hələ Aliyənin uşaqları dünyaya gəlməmişdən mövcuddur. Qohum, qonşu hər kəs bu işə heyrət edirdi. Qadınlar arabir Aliyəyə "necə dözürsən buna?” "Niyə razı olursan onun burada qalmasına?” deyə verdiyi sualların qarşısında özünü sındırmır ,”Onun mənə heç bir ziyanı yoxdur” deyirdi. Artıq bunun nə dərəcədə doğru, ya yalan olduğunu heç kəs anlamırdı. Heç kəs Aliyəni başa düşə bilmirdi. Aliyə hər şeyə göz yumaraq sanki bir kölə