Onların gəldiyi bir həftə idi. Bu günlər ərzində Evdə qəribə bir sakitk vardı. Əslində bu zahirən belə idi, əslində hamının ürəyində bir gərginlik, bir təlatüm var idi. Yalnız uşaqların şən səsləri eşidilirdi. Ruslan Arzunu , Ümidi və Ülvini çox sevir, onlarla oyun oynayırdı. Balaca Ülvi artıq Ruslana da, Tanyaya isnişmişdi. Onlara gülümsəyir, Ruslanın onu güldürmək üçün etdiyi hərəkətlərə uğunub gedirdi. Tanya bacardığı qədər özünü ələ almağa çalışırdı. Bu illər ərzində Rəhmanın evinə gəlməsinə, Aliyənin yanında qalmasına bu qədər gərginləşməmişdi. İndi bir damın altında Rəhmanın Aliyə ilə bir otaqda, hətta bir yataqda yatmasına daxilində dözə bilmirdi. Lakin üzdə özünü sakit göstərirdi. Aliyə də eyni hissləri keçirirdi. O isə günlərin birində Rəhmanın Tanyanın otağına gedəcəyi günü təsəvvürünə gətirir, həyəcanlanır, əsəbləşir, üzünü Allaha tutub kömək diləyir, səbr istəyirdi. Rəhman isə artıq Tanyanın gözlərinin dərinliiyindəki incikliyi görür, Aliyənin çaşqınlığını hiss edir, o da gərginləşir, özünü günahkar sayırdı. Lakin, vəziyyəti idarə etmək üçün bir az daha ciddi, daha zəhmli göstərirdi özünü. Bu görkəmdən qadınlar hər ikisi çəkinir, hərə bir işlə məşğul olur, yemək zamanı səmimi görünməyə çalışırdılar. Sona xanım isə hər kəslə gülər üzlə danışır, çox zaman isə Aliyəni qaşqabaq etməməsi üçün danlayırdı. Aliyə dualara, namazına sığınmışdı. Hər gecə yatağı sanki tikanla dolu imiş kimi yuxuya gedə bilmirdi. Bəzən gecələr də durub namaz qılırdı. Rəhman onu anlayırdı. Lakin geriyə yol yox idi. Bu həyat belə də davam edəcəkdi.
Tanya gecələr bəzən aşağı düşür, onların otağına sarı boylanır, işığın yanıb yanmadığını görmək istəyir , sıxıntılar içinddə öz otağına qayıdırdı. Gözünə çox gec yuxu gedirdi.
Axşamüstü idi. Rəhman ailəsini yığıb dənizə getmişdi. Onlar getdiyi yer tam sakitlik idi. Lap uzaqda adamlar görünürdü. Sahil yalnız onlara məxsus idi. Xəzərin mavi suları yenə də insanı valeh edirdi. Günəşin axşama doğru suya düşən şəfəqləri elə bil suyu gümüşə