İllər keçmişdi. Tanya ikinci oğlunu Bakıda dünyaya gətirdikdən sonra Rəhmanın yanına Rusiyaya qayıtmışdı. Amma böyük oğlu Ruslan Aliyənin yanında qalmışdı. O Aliyəni, məktəbdəki dostlarını, bacı-qardaşlarını çox sevdiyindən, onlardan ayrılıb getmək istəməmişdi.
Tanya isə Rəhmanın yanında idi. Rəhman yenidən öz işində işləyirdi. Tanya arada-sırada Bakıya gələr, Aliyənin yanında qalardı. Rəhman isə çox seyrək gəlir və çox tez qayıdırdı.
Aliyə bu ikili taleyinə, qaynanasının zülmlərinə baş əyərək yaşayırdı. Gənclik illərində böyük əzablar bahasına qəbul etdiyi bu həyat, artıq adiləşmişdi. Uşaqlar böyümüş, Aliyə isə artıq orta yaş həddinə çatmışdı. Ayna qarşısına keçəndə orada tamam başqa bir qadın görürdü Aliyə. Bu qadının gözündən kədər yağırdı, bənizi solğun , gözlərinin altı xəfif qırışlarla bəzənmişdi. O aynaya çox baxa bilmirdi. Gəncliyində buruq-buruq kürəyi ilə bir olan şəlalə kimi qara saçları seyrəlmiş, təravətini itirmiş, arası ağ saçlarla dolmuşdu.
Atası rəhmətə gedəndən sonra Aliyə tamam yalqız hiss edirdi özünü. Anası yaşasa da, o da xəstə idi. Tez-tez xəstəxanaya düşürdü. Sona xanım bir dəfə də olsun onu anasının yanına buraxmırdı. Aliyə nə qədər yalvarsa da, göz yaşı töksə də xeyri olmamış, zalım qadının ürəyi yumşalmamışdı. Aliyənin bacıları ondan incimişdi . Lakin Aliyə hər sözünü də onlara anlada bilmir ,için-için qovrulurdu. Çəkdiyi əzabları,qaynanasının haqsızlığını Rəhmana deyə bilmirdi. Çünki, Sona xanım tutduğu işlərin altından çıxır hələ Aliyəni günahkar çıxardaraq ,onu Rəhmana döydürürdü.
Bir gün yenə Rəhman Bakıya gəlmişdi . Çox səliqəli görkəmi vardı. Ötən illər saçlarında bir iki ag iz buraxmışdı. Aliyə ondan bir-neçə yaş kiçik olsa da , indi Rəhmandan çox yaşlı görünürdü. Gəlişlərinin birində Rəhman onu əsəblərini sakitləşdirmək üçün həkimə aparmışdı. Həkimin yazdığı sakitləşdirici dərmanları içdikdən sonra isə, Aliyə xeyli kilo almışdı. İndi yazıq qadın ərinin yanında özünü çox pis hiss edir, ona yad kimi baxırdı ,ondan utanırdı.