Rəhman bunları sezsə də biruzə vermir, onu əzizləmək istəyir, mehriban davranırdı. Rəssamlar adi bir kətan parçası üzərində elə gözəl qadın portreti yaradarlar ki, baxanlar heyran olar, lakin, Rəhman o gözəllikdə qızdan elə bir portret yaratmışdı ki, bu əsərə baxan iki göz istəyərdi ağlasın. Bu əsərə yalnız bir ad vermək olardı ”Qara gün”. İndi yəqin Rəhman da yaratdığı bu portretdən xəcalət çəkdiyi üçün ona belə qayğı ilə yanaşır, günahlarını yumaq istəyirdi. Lakin belə günahlar heç nə ilə yuyulmur. Belə günahlar qalır Allahın ümüdünə.
Sona xanım kənardan Rəhmanın bu mehribançılığını izləyir, əsəbdən qıpqırmızı olurdu. Bunu hiss edən Aliyə Rəhmandan kənar gəzir, onunla bir yerdə çox qalmırdı. Gündüzün istisindən sonra hava sərinləmişdi bir az. Şəhər əhli dəniz kənarı parka yollanır, istirahət etmək, dəniz havası almaq istəyirdi. Rəhman neçə il idi ki, gələndə gəzməyə çıxmırdı Bakıda. Odur ki, Aliyəni və uşaqları yanına çağırdı:
- Uşaqlar icazə versəydiniz ananınızı götürüb bir az gəzməyə aparardım. Bizi buraxarsınızmı?
Sona xanım kənardan bu söhbəti izləyirdi. Uşaqlar Aliyəni o qədər ağlayan, zülm çəkən görmüşdü ki, atalarının bu sözünə çox sevindilər və bir ağızdan:
- Əlbəttə ata! Anam hər yaxşı şeyə layiqdir, anamı apar gəzdir, qoy bir az sevinsin,- dedilər.
Sona xanım isə əsəbi bir gülüşlə:
-Bu yaşındamı çıxır səninlə gəzməyə? Özü də uşaqlarsız.
- Ana, sən Allah bəsdir, özüm də çoxdandır Bakıda bir yana çıxmıram, olmaz məgər həyat yoldaşımla bir az gəzintiyə çıxam?
Sona xanım gözlərini süzdürüb getdi. Qadın sanki hər kəsə pislik yaşatmaq üçün gəlmişdi dünyaya.
Sona xanımın böyük gəlini , Sona xanım Bakıya gələndən sonra rahat nəfəs almışdı.Artıq heç bir yeri ağrımırdı.Sona xanım rayonda olanda, ona çox əziyyət verirdi deyə ağrımayan yeri olmurdu. Hər gün başı ağrıyır, gözlərinin altı qapqara olurdu. İndi Rənanı görən məhəttəl qalırdı.Sanki gəlin on beş yaş cavanlaşmışdı. Oğlunu evləndirib ,qızını gəlin köçürmüşdü. Oğlu anasını çox istəyir,uşaq