q vaxtı anasının çəkdiyi zülümləri , tökdüyü göz yaşlarını ona unutdurmaq üçün əlindən gələni əsirgəmirdi. Rəna həyatının bu anlarından çox məmnun idi. Sona xanım hərdən rayona gedəndə , Elçin nənəsinə də hörmətlə yanaşır,blakin həmişə anası ilə onun arasında məsafə saxlamağı bacarır,anasını onun bir ascı kəlməsindən belə qoruyurdu. Nəvəsinin bu hərəkəti onun gözündən qaçmır, lakin onun xoş xasiyyətinin, alicənablığının qarşısında özünü hörmətdən salmamaq üçün dilini dinc saxlayırdı
Onlar evdən çıxıb, maşına əyləşərək dəniz kənarına gəldilər. Aliyə hicabda idi. Rəhman isə çox dəblə,bgözəl kotyum, ag köynək geymişdi. Aliyə yoldaşının yanında özünü pis hiss edirdi. Rahat ola bilmirdi. Rəhman isə Aliyənuin hicab geyməsini bəyənmirdi. Lakin qəlbinə dəyməmək üçün susurdu. Aliyə geyimindən deyil, çəkisindən, görkəmindən yana narahat idi. O Rəhmandan xeyli böyük görünürdü.. Kənardan onları heç kəs ər və arvada bənzədə biməzdi.
Onlar xeyli gəzdilər. Rəhman onun eynini açmaq üçün maraqlı söhbətlər edir , deyib-gülürdü.Sonra onlar matorlu qayığa mindilər. Dənizdə gəzdilər.Bu Rəhmana da, Aliyəyə də çox xoş gəldi. Axşam günəşinin qızılı şəfəqlərində dənizin bir başqa görkəmi vardı. Ətrafda qagayılar uçuşur, səs-səsə verirdilər. Aliyə gəzintidən çox məmnun olsa da, hər dəfə Rəhmana baxanda,onun olmayan məhəbbətinə, için-için sızıldayırdı. Məgər bu gözəl həyat yoldaşı, mehriban insan onun yanında olsaydı, bu xoşbəxtlik daima olsa idi, nə olardı ki. Aliyəni bu hüzün ömür boyu tərk etmədi. Özünü başqalarının yanında sındırmasa da, bu kədər onun içini yandırıb kül etmişdi.
Evə qayıdanda artıq gec idi. Uşaqlar yatsa da, Ruslan və Sona xanım yatmamışdı. Ruslan bilirdi ki,atasıgil qayıdanda, nənəsi yenə bir dava salacaq.Odur ki, Aliyəni qorumaq üçün yatmırdı. O həmişə Aliyənin nənəsindən qoruyurdu. Bəzən hətta Sona xanım əsəbindən Aliyəni saçlarını yolur,saçından tutaraq,o yan,bu yana sürükləyirdi. Belə anlarda Ruslan onu nənəsinin əlindən alır, onu sakitləşdirir, nənəsi ilə