u hadisən sonra Aliyə yenə də həyatını bu evdə davam etdirirdi. Balalarına baxır, onların dərslərini yaxşı oxumasına çalışırdı. Qaynanası daha da özünü arxayın aparır ,qəddarlıgından əl çəkmirdi.
Aliyənin anası ölüm ayağında idi. Hamı başına yıgılmışdı. Qohumlar, qonşular, tanışlar. Tək bircə Aliyə yox idi.Hamı onu qınayırdı. Heç kim onun yaşadığı şərtlərdən xəbərdar deyildi.Ona görə də hər ağızdan bir səs çıxırdı.”Az nə vecinədir, oturub Bakının ortasına,ərinin pulunu xərcləyib kef eləyir,ana hardan yadına düşsün ”Bu kimi sözlər bacıları daha da hövsələdən çıxarırdı. Aliyənin dayısı qızlardan Aliyənin telefon nömrəsini alıb ona zəng vurdu:
- Aliyə,a bala, sən nə yaman bərk oturmusan orda, anan can üstədir, səni istəyir, niyə gəlmirsən? Pulun yoxdursa göndərim gəl ay qızım.Belə zülüm etmək olmaz anaya.
Aliyə hönkürüb ağladı. Dəstəyi yerinə qoydu. Saçlarılnı yolub, dizlərinə döydü. Səsə Sona xanım gəldi:
-Nədi az, dəlimi olubsan gecənin bu vaxtı?
Aliyə dizin-dizin sürünüb Sona xanımın ayaqlarını qucaqladı:
- Nə olar, icazə ver gedim, anam can üstədir, axı hamı məni qınayır, məni bu qədər günaha batırma, icazə ver, nə olar?
Aliyə icazəsiz bu qapıdan çıxmayacaqdı. O niyə belə edirdi, haqqı olan hər şeyə onun icazəsi olmadan əl, ayaq uzatmırdı. Qorxurdumu, təbiətimi belə idi bilinmirdi.
Sona xanım dərin bir nəfəs alıb dedi:
- Dur axşam qatarına bilet al get!
Aliyə sevindi. Acı göz yaşları içində verilən icazəyə sevindi. Tez hazırlaşd , Ruslan onu və kiçik qadaşı Ülvini dəmiryolu vağzalına apardı. Onlar tez bilet alıb yola düşdülər. Səhər açılar açılmaz rayona çatdılar. Taksidən düşüb həytə qaçdı Aliyə. Həyət darvazaları açıq idi. Yuxarıdan ağlaşma səsləri eşidilirdi. Bacısının səsini eşitdi:
- Ay yazıq anam, balasını üzünə həsrətli gedən anam. Aliyə deyəndə, dili ağzında yanan anam!
Aliyənin dizinin taqəti tükıəndi. Dizi üstə çökdü. Huşunu itirdi.
Şəfiqə xanım son nəfəsdə gözü qapıda qalmışdı, çox əzab çəkirdi. Dili söz tutmurdu artıq. Lakin ümidlə