Aliyəsini son dəfə görmək istəyirdi, onu gözləyirdi. Ölüm anban yaxınlaşsa da, təslim olmaq istəmirdi. Ətrafdakılar onun bu zülmünə dözə bilmirdilər. Birdən Nisə arvad dedi:
- Gətirin o qızın şəklini ona göstərin!
Sevinc tələsik Aliyənin şəklini əlinə alıb, anasının yanına gətirdi. Aliyənin şəklini görən Şəfiqə xanımın elə bil üzünə bir nur gəldi. Dərin bir nəfəs aldı və gözlərini əbədi yumdu.
Bütün bunlar Aliyə yolda olarkən baş vermişdi.
Gözünü açanda özünü çarpayıda gördü. Bacıları ətrafında oturmuşdu. Olanları yadına salanda hövlank qalxıb yerinin içində oturdu. Anasını soruşdu. Arıq anasını üç gün idi ki, dəfn etmişdilər. Aliyə üç gün idi ki, şok vəziyyətindən ayılmamışdı. O sinir krizi keçirərək üç gün bayqın halda yatmışdı.
Aliyə anasının ölümündən sonra və bəlkə də ömür boyu yaşadığı zülmlərin də nəticəsində depresyaya düşmüşdü. Bunu eşidən Rəhman həm hüzür yerinə gəlmiş, qayıdanda isə Aliyəni özü ilə Rusiyaya həkimə aparmışdı.
Anatoli İvanoviç ağappaq saçları, mavi gözləri olan, nurani sifətli qoca bir kişi idi. Həyatı boyunca hər cür problemi olan insanlarla qarşılaşmış, çoxlarına şəfa vermişdi. İndi Aliyənin görkəminə baxanda, çox şeylər anladı. O , Aliyəyə bir neçə sual verdi. Həkimə daha aydın olsun deyə suallara Rəhman cavab verirdi. Bu isə həkimin xoşuna gəlmədi, onu qane etmədi. Odur ki, Aliyəyə müraciət etdi.
- Qızım, sən rus dilində bilmirsən?
- Az bilirəm - dedi Aliyə.
-Mən səni başa düşəcəyəm , sən danış, özün danış. Hər şeyi danış, səni üzən nə varsa hamısını!
Aliyə bir an duruxdu, sonra sanki cümlələr bir-birinin arxasınca özü düzülməyə baışladı. Danışdıqca onu qəhər bogur, özünü ələ alırdı. Rəhman ona sanki gözləri ilə sakit ol deyirdi. Bunu hiss edən həkim dedi:
- Sən ona mane olma, qoy danışsın, qoy ağlasın. Toxunma ona dəymə ona.
Aliyə danışırdı, ağlayırdı, həkim dinləyirdi,diqqətlə dinləyirdi. Aliyə öz həyat hekayəsini danışırdı. Anatoli İvanoviç heyrətdən sanki donmuşdu. Bir qadının bu qədər əziyyət çəkməsinə və bu yaşa