MƏHSƏTİ
Afaq.Q
Bölüm 7.
Qabil.
Moskvaya dönməyimizə az qalmışdı ona görə dayanmadan burdakı işlərimi yekunlaşdırmağa çalışırdım. Bugünlük işlərimi bitirib evə döndüyümdə, evdə məni bir sürpriz gözləyirdi. Məhsəti və oğlunu evimizdə gördüyümdə sanki dünyalar mənim olmuşdu. Gecə boyu gözlərimi ondan çəkə bilmirdim. Zərif hərəkətlərini izləyib ağlıma yazırdım.... Nənəmin dediyi söz qarşısında onun necə utandığını görüb Sayifi götürərək otağa qalxdım, onun daha da utanmasını istəmirdim.
Sayif çox ağıllı və çox şirin uşaq idi. Onun yaşına uyğun oyun seçib oynamağa başladıq. Bir qədər oynadıqdan sonra Sayifin yuxuladığını görüb, yatağa qoydum və üstünü örtüb aşağı endim. Məhsəti məni tək gördüyü zaman təlaşla yuxarı qalxdı. Onun bucür təlaşına anlam verə bilməyib məndə arxasıyca qalxdım. Ürkək baxışlarla ətrafa baxdığını görüncə, necə oldu bilmirəm bir anda onu qucaqladım. Bu an yaşadığım hissi sözlə ifadə etmək imkansız idi. Sadəcə nənəmi qucaqladığım zaman huzur hiss edərdim və ondan başqa heç bir qadında huzur ola bilməzdi deyirdim. Yanılmışdım.... Məhsətidə qəribə bir şey vardı, huzurdan başqa bir şey. Mən heç bucür hiss etməmişdim. Çox qısa bir an idi amma mənə çox şey hiss etdirmişdi çox istərdim zaman dursun biz belə qalaq və mən Məhsətinin saçlarından gələn qızılgül ətrini doya doya içimə çəkim. Məndən aralanıb getmək istədiyini dedi, onları tək göndərə bilməzdim. Maşını çıxarıb gözləməyə başladım. Məhsəti nənəmlə sağollaşdıqdan sonra evdən çıxdı. Mənim aparmağma etiraz etsədə buna fikir verməyib özüm aparacağımı bildirdim. Yol boyu Məhsəti səssizcə gözlərini Sayifə zilləmişdi. "Qorxursan?" sualıma verdiyi cavab ürəyimi parçalamışdı. Analıq hissi belə olurmuş demək, keşge mənim anamda Məhsəti kimi, övladını qorumağı bilən bir ana olaydı. Çatdığımız zaman Sayiflə şəklimi çəkməsi məni olduqca sevindirmişdi. Onlar binaya daxil olduqdan sonra məndə birbaşa evə gəlmişdim. İçəri daxil olduğumda nənəm divanda oturub gözlərini bir nöqtəy zilləyib baxırdı. Uzanıb