beynimi əsir aldı qərarım səhv idi ya düz?
Səhər oyanıb aşağı endim.
-Nənə hazırsan?
-Hazıram.
Nənəmin ən sevdiyim xasiyyəti idi sual verməməsi. Maşına əyləşib hava limanının yolunu tutduq. Səssiz sədasız davam edən yolculuq boyu Məhsətinin xəyalı biran gözlərimin önündən getməmişdi. Nəhayət limana çatdıq ancaq tez idi, uçuşa hələ 1 saat var idi,ona görə gözləmə salonundakı oturacağa oturduq. Hava limanının küləkli salonunda hər kəs təlaşla bir yana tələsirdi, kimi gedəcəyi yerə kimi cıxışda onu gözləyənə. Mənimsə beynim bilinməməzliklə dolu idi, ilk dəfədir özümü çıxılmaz bir yolda hiss edirdim. Gedib getmək arasında, sözün əsl mənasında sıxışmışdım və dayanmadan saçlarımı qarışdırırdım.
-Qabil?
Nənəmin səsinə ona tərəf döndüm.
-Bəli nənə?
-Ürəyinin səsini dinlə.
Nənəm gülümsəyərək dediyi sözlə, tam olaraq nə demək istədiyini anlaya bilməyib ayağa qalxdım. İrəliyə doğru bir neçə addım atdığımda burnuma tanış bir ətir doldu. Dəli kimi ətrafa boylanmağa başladım və ətrin daha yoğun hiss edildiyi tərəfə bir neçə addım atdım. Əlində bir dəstə zambaq tutmub gülümsəyərək ətrafına boylanan qız uşağını görüncə sanki yuxudan ayıldım. Üzümdə geniş təbəssüm, qəlbimdə rahatlıq yaranmışdı. İndi anlamışdım nə etməli olduğumu, getməyi düşünməklə səhv yolda irəlilədiyimi. Tələsik nənəmin yanına qaçıb sarılaraq öpməyə başladım.
-Dəli balam nə oldu?
-Səni çox sevirəm bilirsən?
-Bilirəm. Nolub?
-Sultanım bağışla məni, mən gələ bilmyəcəm. Burda yarım qalan işlərim var.
Nənəm gülümsəyərək gözlərimə baxdı.
-Düzgün qərar verəcəyini bilirdim. Onun təkliyə yox, yanında olacaq mərd birinə ehtiyacı var.
-Sən mənim nə.... Yarım qalan işim..... Necə anladın?
Nənəmin sözləri məni o qədər çaşdırmışdı ki, nə deyəcəyimi qarışdırırdım.
-Səni mən böyütmüşəm oğlum, o qədər olsun.
-Yaxşı bəs sən onun həyatını hardan bilirsən?
-Birazını özü danışmışdı, birazda mən öyrəndim.
-Bəs mənə niyə demədin?
-Oğlum düzdü mən Məhsətiyi çox sevirəm, gəlinim olmasını çox istəyirəm amma mənim