istifadə etmişik.)
-Ты влюбился в другую? (Başqasına vurulmusan?)
-Это уже тебя не касается. (Bu sənə dəxli yoxdu.)
-Значит всё? (Yəni bitdi?)
-Да... Прости, я не хотел, чтобы так получилось. Насчёт дел не волнуйся, все будет продолжаться в том же порядке. (Bəli.... Bağışla belə olsun istəməzdim. İşlərinə görə narahat olma eyni qaydada davam edəcək.)
-Хорошо.... Удачи тебе. (Yaxşı..... Uğurlar sənə.)
-Спасибо...И тебе. (Sağol.... Sənədə.)
Danışığı sonlandırıb dərindən "oh" çəkdim, çiyinlərimdən ağır yük götürülmüşdü sanki. Artıq Məhsətidən başqa heç nə düşünə bilmirdim. Onu düşünərək özümü yuxuya təslim etdim...
Məhsəti.
Bu adam ağlını itirmişdi, hətta dəqiq deyərdim ki, dəlidi. Niyə mənim qabağıma normal, ağlı başında biri çıxmırdı bilmirəm. Evlilik oyunu imiş, evliliyim yalan ola bilərdi amma qolumdakı "damğa" və qanunlar qarşısında evli olduğum həqiqət idi. Mən Babəkin qurbanı olduğumu, onun əsarəti altında olduğumu yaxşı bilirdim. Bu əsarətdən qurtulmağı özümdə istəyirdim ancaq bunun yolu bu deyildi, bir kişinin məni başqa bir kişinin əlindən qurtarmağına ehtyacım yox idi. Bunu ancaq özüm edə bilərdim. 4 il əvvəl etdiyim səhvin izlərini özüm təmizləyə bilərdim. Niyə bilmirəm amma Babəkdən qurtulmağı indi daha çox istəyirdim. O gün qərar vermişdim, nə olur olsun bu işi bitirməli idim. Bir həqiqətdə o idi ki, mən Qabilin getməməsinə sevinmişdim. Burda qalmasını hələ də mənim üçün qalmasını düşündükcə məni həyəcan bürüyür, ürək ritmim sürətini artırırdı. Qabil ağlıma gəldiyi zaman özümdə baş verən bu dəyişimi sevmirdim, sanki ruhum bədənimdən aralanacaqmış kimi hiss edirdim. Qorxu və səksəkə bürüyürdü canımı. Bu düşüncələr ilə evə çatmışdım, taksidən enib içəri daxil oldum. Şəfiqə ana yatmamışdı.
-Ana niyə yatmamısız?
-Səninlə danışmaq istədiklərim var.
-Nə barədə?
-Məhsəti mən artıq Sayifi idarə edə bilmirəm, bacarmıram bu uşaqla.
-Nə oldu ki?
-Sən yorğun gəlmişdin deyə heçnə demədim amma bugün baxcada bir uşaqla dava edib.
-Niyə? Nəyə