ə görə?
-Uşaq deyib ki, səni atan gətirmir heç yəqin atan səni sevmir, buda dalaşıb. Sən getdiyindən bəri ağlayır.
Nə deyəcəyimi bilmədən divana çökdüm. Həqiqətləri deyə bilməzdik hələ 5 yaşı vardı, atası lazım idi odakı heç polis tapa bilmirdi, qaldı ki,mən tapacaqdım. Bir dəfə səsi çıxdı oda ki, guya bizi qoruyacamış yerin dibinə batsın elə qorumaq.
-Mən nə deyəcəyimi bilmirəm ana. Sayif davakün uşaq deyildi.
-Oğlumun üzünə nəhlət, o saldı uşağı bu günə.
Susub qalmşdıq, deyəcək nə söz vardı ki.... Nə edəcəkdim? Heç bilmirdim. Düşüncəli halda otağıma keçib özümü yuxuya təslim etdim.
Səhər oyandığım zaman iş yerimə zəng vuraraq işçilərə bəzi tapşırıqlar verdikdən sonra mətbəxə keçdim.
-Ana mən b ugün işə getmiyəcəm, Sayifi gəzməyə aparacam.
-Lap yaxşı qızım.
Sayifin otağına girib onun, boynunu bükərək yataqda oturduğunu görüncə ürəyim parçalandı. Üzümə gülüş yerləşdirib yaxınlaşdım.
-Bəlkə bu günü özümüzə ayıraq?
-Necə?
-Mən işə getməyim, səndə bir günlük baxçaya getmə. Gəzməyə gedək, necə fikirdi?
-Yupiii.
Sayifin sevinərək boynuma sarılması mənim üçün hər şeyə dəyərdi. Hazırlaşdıqdan sonra bərabər evdən çıxdıq, ilk olaraq bulvara gəlib bir qədər gəzdikdən sonra restorana gəldik.
-Ana yemək yeyib evə gedəcəyik?
Onun belə üzgün halda sual verməsindən nə demək istədiyini anlayıb gülümsədim.
-Evə getmək istəyirsən? Mən düşünmüşdüm ki, əyləncə mərkəzinə gedərik amma sıxıldınsa evə gedək.
-Yox yox sıxılmadım gedək.
Sayifin bucür reaksiası ürəkdən gülməyimə səbəb oldu.
-Yaxşı ağıllı balam bitir pizzanı gedək...
Qabil.
Oyandığımda yenədə ağlımda olan tək isim Məhsəti idi, mən artıq ondan başqa heç bir şey düşünə bilmirdim. Duş aldıqdan sonra ayna qarşısına keçib öz əksimə göz vurdum. Məhsəti ilə mən asan olmayacaqdıq amma olacaqdıq bir şəkildə çünki nənəm demiş mümkünsüzü mümkün qılmaq istəyi məndədə vardı. Bunu duşundukcə az qalırdım uçum ayaqlarım yerə basmırdı. Ürəyim həyəcanla döyünməyə başladı, anladım ki, onu görməyə ehtyacım var görmədən