qalırdım onun gülən gözlərində.
-Ana gəl oynayaq.
Sayifin səsi ilə özümü toplayıb ona tərəf addımladım.
-Gəldim oğlum.
Oyuna o qədər dalmışdıq ki, qəh qəhələrimiz ətrafa yayılmışdı. Bu an hər şeyi unutmuşdum, Babəki, evliliymi. Sadəcə indi vardı, yaşadığım bu an vardı. Mən ilk dəfə zaman dursun istəyirdim, oğlum, Qabil və mən. Üçümüz belə gülən, şən halımızla qalaq istəyirdim.
Sayifin istəyi ilə vikingə minməyə qərar verdik. Yüksəklik qorxum olsada bu günlük qorxumu unudub əyləncənin dadını çıxaracaqdım. İkimiz əyləşib Sayifi aramıza aldıq. Qabilin uşağa olan mehribanlığını gördükcə heyran olurdum onun səmimiyyətinə. Bir əlimlə tutacaqdan yapışıb digər əlimlə Sayifin əlində tutub gözlərimi yumdum. Əlimdə hiss etdiyim istilik ilə gözləri açıb baxdım. Qabilin iri əli ikimizin əlini sarmış, gülən gözlərini isə üzümə zilləmişdi. Bu an yaşadığım hislərin tərifi mümkün deyildi sanki kilidlənmişdi baxışlarımız. Gözlərimi gözlərindən, əlimi əlindən çəkməyə gücüm çatmırdı sadəcə baxırdım. Yüksəyə qalxdığımız zaman ətrafdakı insanların eləcədə Sayifin adrenalin dolu qışqırıqlarını eşitmir, bunun yanı sıra heç qorxurdum. Əlimi tutan əl və gözlərimə zillənən gözlər mənə güvən verirdi. Qəlbimin döyüntüsü susmaq bilmirdi, sevmirdim bu halımı.
-Ana hərkəs getdi biz qaldıq.
Sayifin səsinə sanki ikimizdə yuxudan ayılmışdıq. Doğurdanda hərkəs enmiş, tək biz qalmışdıq. Qabil yenə Sayifi qucağına aldı və bərabər çıxışa doğru irəlilədik. Hava yavaş yavaş qaralırdı artıq. Başımı qaldırıb qapının aynasına yansıyan əksimizə baxdım. Uzaqdan xoşbəxt bir ailə kimi görünürdük və bu görüntü məni sarsıdırdı. Mən neynirdim axı? Niyə Qabilə yenilirdim? Niyə ona qarşı qoya bilmirəm? Ağlım dur desədə, onun gülümsəyən gözlərini gördüymdə hərşey alt üst olur, uzaq durmalı olduğumu unudurdum. Mən onun qarşısında güclü dura bilmir, evli olduğum halda onun qarşısında zəif düşürdüm. Qabil maşına doğru addımlarkən mən dayandım.
-Biz taksi ilə gedərik.
Arxaya dönüb bezgin ifadə ilə mənə