ə baxdı.
-Yenə nə oldu.
-Olmaz..... Bunlar yalnışdı.
Səsim çox cılız çıxırdı hətta özüm belə güclə eşidirdim.
-Nədir yalnış olan?
-Yan yana olmağımız.
-Niyə axı niyə? Sevmək nə zamandan bəri yalnış olub?
-Bu sevgi deyil.
-Bəs nədir?
-Keç.... Keçici.... Keçici bir hissdir.
Olduqca alçaq tonda sözümü deməyə çalışsamda səsimin titrəməsi ilə sözlər ağzımdan qırılaraq çıxırdı.
-30 yaşım var Məhsəti. Səncə hisslərimi qarışdıracaq yaşı keçmədimmi?
Qabil sözünü dediyi zaman səsində duyulan təəssüf notları incidirdi məni.
-Mən evliyəm.
Qısıq səslə sözümü deyib gözlərimi yerə dikdim.
-Evlisən demək.... Evlisən....
Qabil qucağında yuxuya getmiş Sayifi maşına qoyub geri döndü. Tez tez nəfəs alıb verməsi ilə əsəbi olduğunu başa düşürdüm. Baxışlarımı yerə dikməklə gözlərimdə ki, məyusluğum gizlətməyə çalışırdım.
-Mən bilən Azərbaycanda evli bir qadına eşq elan edəcək kişi gözlərini ya xəstəxanada açır yada ümumiyyətlə heç açmır çünki o qadının əri həmin adamı peşiman edir. İndi mən səni sevdiyimi deyirəm hanı evləndiyin əclaf? O alçaq orda başqa qadınların həyatlarını məhv etməklə məşğuldu, sən isə burda evliyəm deyib o əclafın namusunu qoruyursan. Hansı ki, qadın taciri bir adamın.
-Sən nə dediyinin fərqindəsən?- başımı qaldırıb, səs tonumu biraz yüksəldərək davam etdim- Birincisi mən onun yox, özümün namusumu qoruyub saxlayıram. İkincisi lazım olsa mənə eşq elan edəni mən xəstəxanalıq edərəm başqasının məni qorumağına ehtiyacım yoxdur.
-Sən mənim nə demək istədiyimi yaxşı başa düşdün amma o burnunu dik tutmasan olmur.
-Əsas sən məni başa düş adam. Mən evliyəm.
-Eyni sözləri təkrar edib durma. Sən buna evlilik deyirsən? Səni atıb gedən adamla "evliyəm" sözünü necə deyə bilirsən?
-Qanunlar var.
-Hansı qanun deyir bunu? Hansı qanun səni 4 ildi axtarmayan biri ilə evli olduğunu iddia edir?
-......
-Susursan.... Veriləcək cavabın yoxdur çünki evlilik deyil bu əsarətdi.
Haqlı idi.... Canımı yandıranda elə onun haqlı olması idi. Yanağımda hiss etdiyim