istilik ilə ağladığımın fərqinə varmışdım, bir bu çatmırdı.
-Ağlama xaiş edirəm.... Səni incitmək üçün demədim..... Ağlama.
Tələsik yanaqlarımı qurulamağa başladım.
-Ağlamıram.... Ağlamaq zəiflərin işidir.
Guya özümü yenilməz göstərməyə çalışırdım amma ciddi ciddi ağlayırdım. Qabil qəh qəhələrlə gülüb məni qucaqladı.
-Dik duruşunu sevirəm.
Qulağıma pıçıldadığı sözlərlə gözlərimi yumdum. Anın sehrinə o qədər qapılmışdım ki, nə etdiyimi bilmir, məndə onu qucaqlayırdım.
Qabil.
Bir insan bu qədər inadçı ola bilərmi? Nə desəm cavabı hazır idi. Məhsətidə sevdiyim xüsusiyətlərdən biridə elə bu idi, Gözlərindəki damlalar mənim canımı alırdı. Heç düşünmədən onu bağrıma basdım. Balca uşaq kimi mənə qısılıb burnunu çəkirdi. Onun bu halı mənim ürəyimi parçalasada bu an vəziyyətimdən çox məmnun idim çünki saçlarından gələn qızılgül ətri məni çoxdan məst etmişdi. Heçnə düşünə bilmirdim qollarımda titrəyən qadından başqa. Məni özündən aralayıb məsum gözlərini üzümə zillədi. Göz yaşları ilə islanan dodaqları məni dəli edirdi. Dayana bilməyib öpdüm və nəticə olaraq sərt bir şillə yedim. Şəhadət barmağını havalandırıb qəzəblə yelləməyət başladı.
-Bir daha buna cəsarət belə etmə!
Sərt şəkidə sözünü dedikdən sonra maşına doğru addımlayıb Sayifi qucağına aldı və taksiyə əyləşərək uzaqlaşdı.
Yaşadığım anın həzzi ilə gözlərimi yumub öpüşü təkrar təkrar düşünməyə başladım. İlk dəfə öpüşən yeniyetmələrdən heç bir fərqim yox idi çünki özümü buludların üzərində hiss edirdim. Məhsətinin vurduğu şillə və dediyi sərt sözlər mənə heç cürə təsir etməmişdi. Ondan elə bucür reaksiya gözləyirdim çünki o, hərkəsdən fərqli idi. Maşına minib dəniz kənarına gəldim. Yaz fəsli axşamlara fərqli bir sərinlik gətirmişdi. Asta asta ləpələnən dəniz, şəhərin işiqları ilə birləşdiyi zaman ortaya qeyri adi bir mənzər çıxırdı, bu mənzərə insanın əsəblərini sakitləşdirir, huzur verirdi. Oturacağa oturub telefonu çıxararaq şəkil bölməsini açdım. Gün boyu Məhsəti və Sayifin bol bol şəkillərini çəkmişdim