MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 11.
Məhsəti.
Yol boyu biraz əvəll ki, öpüş ağlımdan çıxmırdı. Özümü göyün yeddinci qatında hiss edirdim amma aramızdakı uçurum ağlıma gəldikdə göydən yerə çırpılırdım. Yanımda yuxuya dalmış Sayifə baxdığımda isə canım lap çox yanırdı. Başımı pəncərəyə söykəyib zorla tutduğum göz yaşlarını sərbəst buraxdım. Mən nə edəcəkdim heç bilmirdim. Səsizcə və göz yaşı içində evə çatmışdıq. Əlimin tərsi ilə gözlərimi silib Sayifi qucağıma alaraq taksidən endim. Evə daxil olduğumda Şəfiqə ananın yoxluğundan yatmış olduğu anlaşılırdı. Bu lap yaxşı olmuşdu çünki onun üzünə baxa bilməyəcəkdim. Sayifi yatağına qoyduqdan sonra öz otağıma keçib qapını bağladım. Üstümü dəyişdikdən sonra ayna qarşısında dayanıb solğun bənizimi süzdüm. Mənim cəmi 22 yaşım vardı amma yaşadıqlarım yaşlandırmışdı məni sanki 40 yaşım vardı. Əllərimi üz cizgilərimdə gəzdirərkən dodaqlarımda dayandım. Qabilin isti nəfəsini hiss etməyə çalışırdım. Onun dodqları, dodaqlarımı əsir aldığı zaman hiss etdiklərim sözlə ifadə edilməz duyğular idi. Sınmış pəncərə qırıqlarını, batacağını bilə bilə yenədə əlimlə toplamaq kimi bir şey idi yaşadığım. Bu yolda canım çox yanacaqdı bir tək bunu bilirdim. Qabili özümdən uzaq tutmağı bacarmırdım bunun mümkün olmadığını hər fürsətdə özü dilə gətirirdi. Hiss etdiklərimədə bir ad qoya bilmirdim, nə hiss etdiyimi bilmirdim. Bir sözlə beynim qarma qarışıq idi. Telefonun səsinə düşüncələrimdən aralanıb gələn ismarıcı açdım Qabil idi. Sonda yazdığı cümlə onsuzda qarışıq olan beynimi daha da qarışdırmışdı. Yazdığı sözlər mənə güvən verirdi amma mən onun əlini tuta bilməzdim. O zaman bir çox şeyi itirəcəkdim, itirəcəklərim arasında Şəfiqə ana və Sayifdə vardı. Şəfiqə ana məni xoşbəxt görməyi çox istəyirdi amma oğlu ilə evli olduğum halda deyil. Əgər o əli tutacaqdımsa ilk öncə boşanmalı idim. Biraz daha düşünsəydim dəli olacaqdım, ən yaxşısı olacaqları yaşayıb görmək idi ona görə gözlərimi yumub özümü yuxuya təslim etdim.
Səhər oyandığımda hələdə axşamın