yorğunluğu üzərimdə idi. Gözlərimi açsamda yatağımdan qalxmaq istəmirdim. Oyanar oyanmaz ağlıma ilk gələn Qabilin öpüşü oldu. Qeyri ixtiyari əllərimi dodaqlarım üzərində gəzdirib gözlərimi yumdum. Görəsən o, nə edir fikri ağlıma gəldiyində tez başımı sağa sola hərləyib yataqdan qalxdım. Hazırlaşıb otaqdan çıxdığımda Sayifin gülüşləri ətrafı öz ağuşuna almışdı. Gülümsəyib mətbəxə daxil olduğumda Şəfiqə ananın qəribə baxışlarını üzərimdə hiss etdim. Heç nə anlamadan çay süzüb masaya oturduğum zaman Sayifin ünvanladığı sual ilə baxışların səbəbini anlamışdım.
-Ana Qabil əmi dedi ki, səni görməyə gələcəm. Nə vaxt gələcək?
Təzəcə çeynəməyə başladığım loxmam boğazımda qalmışdı. Öksürsəmdə loxmamı udmağa çalışırdım. Sayif dayanmadan dünən ki, gündən Qabil əmisindən bəhs edirdi, mən isə Şəfiqə anadan gözlərimi çəkə bilmirdim.
-Oğlum keç otağına çantanı gətir çıxırıq.
-Yaxşı ana.
Sayif mətbəxdən çıxar çıxmaz üzümü Şəfiqə anaya tutdum.
-Ana siz.....
-Qızım sənin xoşbəxtliyini hər kəsdən çox mən istəyirəm amma bu şəkildə olmaz, boşanmadan olmaz.
Sözümü yarıda kəsib sərf etdiyi cümlə utancımı birə min artırmışdı. Bu an yer yarılsaydı girərdim.
-Ana səhv başa düşürsüz elə bir şey yoxdu.
-Məhsəti mən olmasın demirəm, olsun ancaq boşanmadan biri ilə yaxınlaşmağın səni incitməkdən başqa bir şey etməyəcək. Sən mənim qızımsan, gözlərindəki parıltıdan başa düşürəm ki ürəyinə o alov düşüb artıq amma ətraf aləmin ağzına saqqız olmağını istəmirəm. Millətin ağzı torba deyil ki,büzəsən.
-Ana mən gecikirəm.
Tələsik masadan qalxıb Sayifi səslədim.
-Sayif cəld ol.
Utancımdan ölmək üzərə idim. Qaynanamla bu söhbəti etmək heçdə xoş deyildi ona görə Sayifin əlindən tutub tələsik addımlarla evdən çıxdım. Yol boyu Şəfiqə ananın sözləri beynimdə əks səda verirdi. Haqlı idi, boşanmadan başqa kişi ilə görülməyim məni qınaq obyektinə çevirəcəkdi. Qabildən uzaq durmaq tək çarə idi. Bunu bacara biləcəyimdən çox əmin deyildim çünki Qabilin uzaqlaşmaq fikri yox idi. Fikirli halda Sayifi