i baxçaya qoyub işə gəldim. Güllərlə məşğul olarkən belə ağlımda sadəcə Qabil var idi. Mən artıq ondan başqa heçnə düşünə bilmirdim. Özümdə bilmədən bütün hüceyrələrimlə ona bağlanırdım. Beynim o qədər qarışmışdı ki, gördüyüm işi belə səhv görürdüm.
-Məhsəti xanım yaxşısız?
Eşitdiyim səsə fikirlərimdən ayılıb key kimi baxırdım.
-Mən.... Mən..... Yaxşıyam. Siz davam edin.
Güclə sözümü deyib əlcəkləri əllərimdə çəkişdirərək otağa keçdim. Çox yorulmuşdum, mənəvi olaraq yorğun idim. Otaqdakı divana çöküb başımı arxaya atdım. Babəkdən boşanmalı idim amma necə? Harada olduğunu belə bilmirdim.
O qədər dalğın idim ki, nə qapının döyüldüyündən nədə açıldığından xəbərim olmamışdı.
-Məsi yaxşısan? Nə olub?
Başımı qaldırdığımda Qabilin təlaşla mənə yaxınlaşdığını görüb səssizcə onu izləməyə başladım. Önümdə əyilib üzümü əlləri arasına aldı.
-Rəngin solğundu, yemək yemisən?
Başımı təsdiq mənasında yelləyib gülümsədim. Mənə xoş gəlmişdi onun canfəşanlığı. Əllərimi əlinə alıb ovuşdurmağa başladı.
-Bəs niyə rəngin solub?
-Başım ağrıyır biraz yəqin ondandı.
Ayağa qalxıb yanımda oturaraq gülümsəyən gözlərini üzümə zillədi.
-Hər şeyi o qədər düşünürsən ki..... Niyə izin vermirsən çiyinlərindəki yükü mən alım? Niyə məni yaxın buraxmırsan?
-Olmaz çünki mən ev.....
-Sus.... Sus.... Tamamlama o cümləni.
Sözümü yarıda kəsib mənə yaxınlaşaraq alnını alnıma dayadı.
-Mənə izin ver, yanında olmağıma, səni qorumağıma.
Ona bu qədər yaxın olmaq və nəfəsini üzümdə hiss etmək, qəlbimdə daha öncə duymadığım hisslərin oyanmasına səbəb olurdu.
-Mənim qorunmağa ehtyacım yoxdu.
Gözlərim yumulu olsada güldüyünü hiss edirdim.
-O burnunu qıracam bir gün...... Məni heçmi sevmirsən?
Olduqca sakit bir o qədərdə məyus səslə ünvanladığı sual qarşısında susub qalmışdım.... Necə yox deyə bilərdim ki? Nə olduğunu tam anlamasamda ona qarşı bir şeylər hiss edirdim. Getsin istəmirdim, yanımda qalsın.
-Nə hiss etdiyimi bilmirəm.
Mənimdə səsim qısılmasına baxmayaraq davam edirdim.
-Hisslərimə