q yada yaxın olmasına sən qərar verə bilərsən o yazı yox..... Bu yazı nə.... zaman..... Nə zaman?
-Nişanladığımızın ikinci günü.
-Canın çox yandımı?
Başımı aşağı əyib yelldim.
-Öldürəcəm o əclafı.
Qabildən aralanıb divana oturdum o, isə yumruğunu sıxıb otaqda var gəl edirdi.
-Yetər başım döndü.
Dayana bilməyib dilləndim.
-Günü sabah boşanmaq üçün ərizəni verirsən.
Əsəblə deyilən söz gülümsəməmə səbəb olmuşdu.
-Oldu.... Başqa?
-Məsiii.... Əsəbimlə oynama.
-Adam ortada yoxdu, necə boşanım?
-Sən boşanmağa razı ol mən onu taparam.... Yerin dibində də olsa çıxararam.
-Mən onsuzda boşanmağı istəyirəm amma qorxuram.
Qabil yanımda oturub təkrar üzümü əlləri arasına aldı.
-Mən burdayam, heç nədən qorxun olmasın.
-Sayifi alsalar əlimdən?
-Sayifi sən böyütmüsən, sənin oğlundu. Heç kim ala bilməz buna izin vermərəm..... Güvən mənə.
Güvənirdim ona, çox güvənirdim... Çiynimdən tutub məni özünə çəkərək başımı çiyninə yasladı. Nə qədər elə qaldığımızı bilmirdim, bildiyim tək şey buan daha əvvəl olmadığım qədər huzurlu idim. Qabil saçlarıma öpüş qondurdu, bir yanım aralanmağımı desədə digər yanım buna izin vermirdi.
-Səni sevirəm.
Qabilin cümləsi ilə sanki yuxudan oyandım. Başımı çiyindən qaldırıb məyus baxışlarımı üzünə zillədim.
-Niyə?
Hər halda dünyanın ən axmaq sualı bu idi.
-Çünki mənim 30 ildir axtardığım sənsən. Bilirəm indi yenə başlayacaqsan "olmaz mən evliyəm unut məni" bu kimi cümlələr qurmağa.
-Məni tanımsan.
Xəfifcə gülümsünüb əllərimi tutdu.
-İndi boşanmağını istəyirəm düşünmə ki, bunu özümə görə istəyirəm yox belə deyil. Sənin azad olmağını istəyirəm, o əclaf qoluna yazı yazaraq səni özünə bağladığına inandırıb. Bunun belə olmadığını, heç kimə bağlı olmadığını anlamağını istəyirəm. O yazının adi bir şəkildən ibarət olduğunu görməyini istəyirəm.... Mən səni sevirəm, sənində məni sevəcəyin günə kimi gözləyəcəm.
Dodaqlarını alnıma sıxıb öpüş qondurduqdan sonra ayağa qalxıb otağı tərk etdi. Bilmədiyi bir şey vardı, mən onu