bilmirdim. Bu gün getməli deyildi? Axı niyə getmiyib? Yenidən gözümü açdığımda yanımdakı stulda mənə olduqca yaxın əyləşmişdi.
Miran-Nə istəyirsən Ömər?
Ömər-Hər halda səni bu gecə burda tək qoyacağımı düşünmürdün!Miran-Məni bura gətirmisən, köməkçi olmusan, sağ ol, təşəkkür edirəm,ancaq daha artığına ehtiyacım yoxdur.
Ömər-Ehtiyacının olub olmamağı məni zərrə qədər də maraqlandırmır desəm...Sadecə burda olmaq istəyirəm və burdayam.
Bu sözlərlə elə bil başımdan qaynar su axıtdılar.
Miran-Mənə bax! Ömərsən? Manyaksan? Bilm...
Yaxınlaşıb dodağıma yumulmuşdu. Nə qədər müqavimət göstərmək istəsəm də əlləri ilə imkan vermirdi. Həm də çolaq halımla nə edə biləcəkdim ki ona? Axrı ki istəməməyim ona çatmışdı. Dodağımdan ayrıldıqda onu sol əlimlə sərt bir şilləyə qonaq etdim.( düzü sol əl olduğu üçün çox da uğurlu alınmadı)
Miran-Ssən...Sən nə etdin əclaff!!!
Ömər-Səni susdurmağın yollarını kəşf edirəm. Miran, iki dəqiqə suss!
Miran-Sən gicsən? Yoxsa məni gic yerinə qoymusan? Axranları çağırmamış get!! Cəhənəm oll!!! Əl çəkk!!!
Yaxınlaşıb məni bərk-bərk qucaqladı. Mən qucağından çıxmağa çalışdıqca...
Miran-Əl çək!! Yaxınlaşma deyirəm!! Artıq səsim pıçıltıya enmişdi... O isə elə hey məni özünə daha çox sıxırdı.
Miran-Ömər, nə istəyirsən axı? Niyə əl çəkmirsən? Gördüyüm gündən başımdan bəla əksik olmayıb!! Əl çək!!
Ömər-Miran, nə özünü nədə məni incit. Mənim məqsədim sənə ziyan vurmaq deyil. Mən...Necə başa salım...Səni görən gündən mən...Hə diqqətimi çəkmisən.
Miran-Diqqətini çəkmişəm? Bu sənə mənə Öpməyə, qucaqlamağa haqq verir?? Sən...sən mənim ilk öpüşümü aldın...
Yüksək səslə başlamışdım...Sona yaxın səsim