Xoşdu.
Belə belə söhbətlərlə artıq evə doğru yol almışdıq. Ara bir gözünü üzərimdə hiss edib sıxılırdım, ancaq qərar vermişdim ki özümü heç nə olmamış kimi aparım. Yol boyu şəhər məni valeh etmişdi.
...Gəlib çatmışdıq evdə bizi Samir qarşılamışdı. Ömər isə qalxıb bir az otrub getmişdi. Yol yorğunu olduğum üçün gələn kimi də mənim üçün ayrılmış otağa keçib istirahət etmişdim. Sanah üçün güc toplamalıydım. Yoxsa kim Samirin başını aparardı ki ora gedək, bura gedək?
...Səhəri diri gözlərlə açmışdım.Samirin başını xarab eləmişdim ki gedək gəzək. Səhər yeməyimizi yeyənfən sonra tez-tələsik Samiri evdən çıxarmışdım. Mamagil də köhnə tanışları ziyarət edəcəkdilər. Gəzib gəzib nəhayət yormuşduq.Birtəhər sürünərək restorana daxil olmuşduq ki, qapıdan Ömər göründü. Aydındır, burdakı 3 həftə müddətində tez-tez qarşılaşacağıq.
...Yeməyə başlamışdıq. Samirlə Ömər dil boğaza qoymur, arada mən də onlara qoşulurdum. Yadıma 1 ay qabaqkı mərcimiz düşmüşdü. Gözlərimi qaldıranda Ömərin gözləri ilə qarşılaşdım. Tez özümüzü yığ ışdırdıq. Bu vaxt Samirə zəng gəldi.
Samir-Aha bəli. Bəli şəhərdəyəm. Hansı sənəd? Aydındır. Çatdıracam. -zəngi sonlandırmışdı.
Samir-Miran, siz yeməyə davam edin. Mənim təcili işim çıxdı. Ömər, Miranı