çəkib qucaqlamışdı.
Miran-Samir bu nədi? Bilmirəm yoxsa ölümcül xəstəiyə filan tutulmuşam?
S-Gic gic danışma! Sadecə sən də nə vaxtsa köçüb, gedəcəksən. Hər şeydən əvvəl sənin xoşbəxt olmağınl istəyərəm. Nə qərar versən də sonacan arxandayam.
M-Aman Samirr. Sariyya dostu qurtardı indi sən!!
S-Yaxşı meymun əsəbləşmə. Sənə demişdim ki əsəbləşəndə çirkin olursan?
M-Mənə bax indi o meymunu göstərəcəm sənə-deyib üst-başını bulamışdım. Beləcə də söhbətimiz sonlanmışdı ancaq mən Samirdən nə baş verdiyi barədə bircə kəlmə də qopara bilməmişdim. Söhbətimiz gözəl gəzinti ilə sonlanmışdı. Evə gələndə anam
Zərifə-Qızım hazırlaş bu günə bizi qonaq çağırıblar.
Miran-Mam, həmişə özünüz gedirsiz olmaz bu dəfə də mənsiz?
...Bu qonaqlıq həyatımda nəyi dəyişəcəkdi...
MiRaN
Bölüm 11
Axşam üstü bütün israrlarıma baxmayaraq ailəmlə birlikdə qonaqlıqa yollanmışdıq. Anamgilin onlarla münasibətindən belə anlamışdım ki, uzun illərin tanışı idilər. Süleyman əmigil də məni çox isti qarşılamışdılar. Tanışlıq bitdikdən sonra yeməyə yenicə əyləşmişdik ki, qapı döyüldü. Nərgiz xalanın Öməri içəri dəvət edib "Oğlum" deyə müraciətindən Ömərin ailəsi olduğunu anlamışdım. Ömər də stola keçdikdən sonra yemək başlanmışdı. Ata ilə Süleyman əmi nə isə haqqında ciddi müzakirə aparır, eynilə nənəgil ilə Nərgiz xala kimi arada Samir də söhbətlərə qoşulurdu. Stolda sükutu qoruyan mın və Ömər idik. Ara-bir xanımlar məni də müzakirəyə qoşsalarda qısa cavablar verərək hər cürə mövzudan qaçırdım. Niyəsini bilmirdim ancaq çox sıxılırdım. Ömərlə bir məkanı paylaşmaq məni sıxırdı. O qədər gərgin vəziyyətdə idim ki artıq baş ağrılarım başlamışdı. Yemək bitmişdi artıq. Ayağa qalxıb mətbəxə su içmək həm də dərman qəbuk etmək üçün keçdim. Ağrıdan başımı divara vurmaq dərəcəsinə çatmışdım. Dərmanımı qəbul edib geri qayıdanda keçirdim ki qapıda kimlə isə toqquşdum.
-Mirann?
Gerisi yoxdu.
Gözümü açanda heç də tanış olmayan otaqda uzanmışdım. Qalxmaq istəyirdim ki qapının açıldığını gördüm.İçəri daxil olan