MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 12.
Qabil.
Maşına əyləşib ordan uzaqlaşdım. Məhsətinin yanında biruzə verməsəmdə içimdə çox böyük qəzəb var idi. Bir qadına bunu necə etmək olar? Hansı düşüncəyə hansı vicdana sığır bu. O, adamı tapıb işgəncə verə verə öldürəcəkdim. Sükanı sıxaraq sakitləşməyə çalışsamda olmurdu. Birbaşa dəniz kənarına gəlib maşından endim. Dənizə doğru addımladıqca dərin nəfəs alıb təmiz havanı ciyərlərimə hopdurmağa çalışırdım, çünki sinir qəzəb az qalırdı məni boğsun. Bir yerdə dayana bilmir iti addımlarla gah o yana gah bu yana gedirdim. Əllərimlə başımı sıxmağa başladım. Dəli kimi hərəkətlər etdiyimin fərqində idim ancaq sakitləşə bilmirdim. Yenidən maşına oturub qaza basaraq ordan uzaqlaşdım. Məhsətinin göz yaşlarını, çəkdiyi acıları düşündükcə qaza basırdım. Yol hərəkəti qaydalarını neçə dəfə pozduğumun artıq fərqində belə deyildim. Nəhayət gözlənilən son gecikməmişdi və mən gözümü polis bölməsində açmışdım.....
Cavid deyinərək qolumdan tutub məni sürüyərək çolə çıxarmışdı.
-Maşın hanı?
-Cərimə meydançasında. Mənimlə gedəcəksiniz Qabil bəy!
-Açarları ver.
-Nə? Başın qaçıb? Yenə maşın sürmək fikrin var?
Cavab vermədən irəliləməyə başladım. Beynimi toplayıb özümü sakitləşdirməyi bacarmırdım. Kim bilir Məhsətinin nə çox canı yanmışdı o yazı yazılarkən. Bu ağlıma gəldikcə lap dəli olurdum. Bir nəfər qarşıdan gəlib çiyni ilə mənə toxunduğu zaman olan qalan əsəblərimdə tarıma çəkilmişdi. Adamın yaxasından tutub divara dayayıb qəzəbli gözlərimi üzünə zillədim. Baxışlarındakı özündən razı duruş ona yumruq atmağıma səbəb olmuşdu. Yerə yıxılsada dayanmadan yumruq atırdım. Cavidin məni çəkişdirərək adamdan ayırması ilə yuxudan oyandım elə bil. Bütün qəzəbimi günahsız birinin üstünə tökmüş, adamın üzünü tanınmaz hala gətirmişdim. Cavid məni adamdan ayırıb bir qədər araladı.
-Sənə nə olub? Nə etməyə çalışırsan?
Yerdə qıvranan adama baxdıqca özümü tanımaqda çətinlik çəkirdim. Dayanmadan çənəmi sıxaraq əsəblərimi cilovlamağı çalışırdım.
-Mən....