Bilmirəm.... Heçnə bilmirəm.
-Keç maşına.
Sakitcə maşına əyləşib oturdum. Cavid adamla danışıb şikayət etməməsi üçün razı salmışdı. Sükana əyləşib maşını işə saldı.
-Bəlkə nə baş verdiyini danışasan?
Hər şeyi olduğu kimi danışıb arxaya yaslanaraq gözlərimi yumdum.
-Qarışıq məsələdi..... Nə deyim bilmirəm.
-Heç nə demə.
-Nə etməyi düşünürsən?
-O, əclafı tapıb öldürməyi.
-Sonrada Məhsətiyi yuxunda görərsən.
-Niyə?
-Necə yəni niyə? Cinayətdən sonra hər halda səni tutacaqlar yoxsa "nə gözəl iş gördün get əlini qolunu sallayaraq gəz" demələrini gözləyirsən?
-Vəkil deyilsən? Çıxararsan.
-Asandı axı cinayətdən tutulanı çıxarmaq.
-Tutsunlar. Heç olmasa dünyadan bir mikrob əksilər.
Baxışlarımı pəncərədən çölə yönəldib Məhsətiyi düşündüm. Görəsən məni düşünrmü? İndi nə edir? Bəlkə hələ ağlayır? Bu düşüncələrlə otelə çatmışdıq. Maşından enmədən üzümü Cavidə tutdum.
-Babək Məlikov. Hardadır? Kimlədir? Nə qələt edir? Öyrən və mənə bildir..... Hə unutmadan boşanmaları üçün lazımi sənədləri düzəlt göndər.
-Oldu. Hələlik.
Otağıma qalxıb birbaşa yatağa uzandım. Məhsətinin xəyalı gözümün önündən getmirdi. Düşünməməyə çalışsamda olmurdu, Məhsəti bütün varlığımı zəbt etmişdi. Qaranlıq düşmüş və mən biraz sakitləşmişdim. Telefonu götürüb nömrəni yığdıqdan sonra aparatı qulağıma yaxınlaşdırdım.
-Alo.
İncə səsini eşitmək belə qəlbimə rahatlıq gətirmişdi.
-Necəsən?
-Yaxşıyam sən necəsən?
-Məndə yaxşıyam.
Nə o dinirdi nə mən sadəcə susurdq. Dərin nəfəs alaraq dilləndim.
-Səni görmək istəyirəm.
-Bu gün gördün axı.
-Yetmir.
-Gecdi.... Görən olsa..... Sabah salona gələrsən.
-Səni görməyə ehtiyacım var.
Məhsəti.
Qabilin səsində hiss etdiyim məyusluq razılaşmağıma səbəb olmuşdu. Mən ona yox deməyi bacarmırdım artıq. Otaqdan çıxıb qonaq otağının qapısına yaxınlaşdım.
-Ana mən mağazadan bəzi şeylər almalıyam.
-Yaxşı qızım.
Yaxşı ki, Şəfiqə ana üzümə baxmamışdı yoxsa baxışlarımın məni ələ verəcəyindən əmin idim. Tələsik aşağı enib binadan uzağa doğru addımladım.