. Qaranlıq küçədə gözləməyimə gülməyim tuturdu. Valideyinlərinə yalan danışıb sevgilisi ilə görüşən yeniyetmə qızlardan daha betər halda idim çünki görüşəcəyim adam sevgilim deyildi üstəgəl yalan danışıb çıxdığım da qaynanam idi. Ağlanacaq halıma dəli kimi gülürdüm. Tində dayanıb heç kimin görmədiyindən əmin olmaq üçün ətrafa boylanırdım. Belimə dolanan qollarla irkilib arxaya döndüm və tez özümü geri çəkdim. Qabil hər iki əlini havaya qaldıraraq dilləndi.
-Bağışla.
-Etmə bunu.
-Baş üstə.... Biraz gəzsək?
-Çox uzaqlaşmayaq.
-Yaxşı.
Yan yana addımlamağa başladıq. Qabili əlimi tutmaq istəsədə buna cəsarət etmir, yavaşca barmaqlarını əlimə toxundururdu. Bütün bunlar mənə çox gülməli gəlirdi sanki məktəbli idik. Əlimi cibimə salmaqla Qabilin istəyinə bir növ mane olmuşdum. Yaşadıqlarım heçdə mənə yaraşmayacaq bir şey olmasına baxmayaraq qəlbimdəki həyəcana yenilirdim.
-Bu gün, yəni mən getdikdən sonra nə etdin?
-Heç... İşlərimi bitirib evə döndüm.... Bəs sən?
-Məndə..... Yəni məndə otelə döndüm.
-Niyə oteldə qalırsan?
-Evdə tək qalmaq darıxdırıcıdı.
Həyatımda qurduğum ən axmaq dialoqlardan biri idi çünki nə danışım, nə sual verim heç bilmirdim. Yaxınlıqdakı parka gəlib oturacağa oturduq.
-Nəsə istəyirsən?
-Yox istəmirəm.
Əllərim tir tir əsir, qəlbim köksümdən çıxacaqmış kimi döyünürdü. Aradakı sükutu Qabil pozub dilləndi.
-Məsi mən artıq işlərimə Bakıda davam edəcəm, yəni burdayam getmirəm.
-Moskvada gözləyənin yoxdu?
Keşgə deyilən sözü geri almaq şansımız olaydı bu an ən çox buna ehtiyacım var idi. Utancımdan yerin dibinə girmək istəyirdim hələdə Qabilin üzündəki özündən razı gülüşü gördükcə lap özümü itirirdim.
-Gözləyənim yoxdu.
-Şey.... O mənada demədim, yəni ailən.
Biri məni sustursun.
-Məndə elə düşünmüşdüm- gülümsəyərək davam etdi- Ailəm atam və nənəmdi.
-Bəs anan?
-Ayrılıblar atamla, onun başqa ailəsi var.
-Görüşürsüz?
-Bəzən arada.
-Bəs bacı qardaşların?
-Anamın ikinci evliliyindən iki qızı var, yəni bacılarım. Onlarla tez tez