görüşürəm.
-Başa düşdüm.
Başımı aşağı əyib öz ailəmi düşündüm.
-Niyə hüzün çökdü o gözlərə?
Qabilin sözünə gülümsəyib üzünə baxdım.
-Ailəm üçün darıxıram.
-Danışmırsız?
-Valideyinlərim biraz rahat insanlardı, yəni bizə qarşı məsuliyyət daşımağı sevmirlər.
-Biz?
-Qardaşım Azad və mən.
-O, haradadır?
-Türkiyədə.... Məni bağışlamır.
-Niyə?
-Babəklə evlənməyimi istəmirdi amma mən qarşısına keçib evlənmək istədiyimi dedim.
-Onu bu qədər sevirdin?
Qabilin sualına əsəb dolu baxışlarımı ona yönəltdim.
-Nə sevgisindən danşırsan? Tanımırdım heç.
-Bəs niyə evləndin?
Cavabını bilmədiyim sual.... Nə cavab verəcəyimi bilməyib çiynimi çəkdim. Qabil baxışlarını qarşıya çevirib susdu.
Qabil.
Məhsətinin gözlərindəki kədəri görməyə daha gücüm çatmırdı. Onu qucaqlamaq istəsəmdə, istəyimə mane olub baxışlarımı qarşıya çevirdim.
-Ay çox gözəl görünür.
Məhsətiyə baxdığım zaman gülümsəyərək göy üzünə baxırdı. Onun baxdığı səmtə ötəri nəzər yetirib gözlərimi üzünə zillədim.
-Məncədə çox gözəlsən.
Təəccüblə mənə baxaraq işarət barmağını yuxarı qaldırdı.
-Ay..... Yuxarıdadı.
-Nə?.... Hə ay.... Hə yuxarıda..... Gözəldi.
Sözün əsl mənasında yerlə yeksan olmuşdum. Məhsəti gülməmək üçün dodaqlarını çeynədikcə pərtliyimi unudub dodaqlarına kilidləndim.
-Əzizə nənə bilir?
Eşitdiyim sualla özümü ələ aldım.
-Nəyi?
Bilmək istədiyini anlasamda onun dilindən eşitmək istəyirdim.
-Şey.... Yəni mənimlə görüşdüyünü.
-Bilir. Nənəm mənim həyatımdı, ondan gizlin heç bir şeyim yoxdu.
-Nə deyir bəs?
-Nənəm səni çox sevir, tezliklə gəlinini evində görmək istəyir.
Tez tez açıb yumduğu gözləri ilə al al olmuş yanaqları bu an dünyanın ən gözəl mənzərəsi idi və mən bu mənzərə qarşısında susub qalmışdım.
-Amma əngəllər çoxdur.
-Bərabər aşacayıq, sən sadəcə mənə güvən mən hər zaman yanındayam və səni daima, hər təhlükədən qorumağa hazıram.
-Mənim qorunmağa ehtiyacım yoxdu.
-Sənin deyəsən qorumaq sözünə alergian var.
Dodaqlarına qonan incə təbəssüm simasına xüsusi yaraşıq