-Mənə həmişə elə gəlib ki, ömrüm boyu bir adamı sevmişəm....İndi çaşqınlıq içindəyəm. Bilmirəm, həqiqətən sevmişəm ya yoc.
-Səhvin onda olub ki, sən kimisə sevmisən. Bütün insanların səhvi budu. Onlara elə gəlir ki, sevgi mütləq kiməsə yönəlməlidi. ... Sevginin bir ünvanı olanda məhv olur. Sanki sən deyirsən : " Mən ancaq sənə görə nəfəs alıram. Sən olmasan nəfəs almayacam" . Sevgini nəfəsin üzüylə tutuşdurmaq olar. Sevgi nəfəs kimidi. Harda olsan, kimlə olsan səninlədi. Heç kimlə olmasan belə yenə nəfəs alırsan, yenə də sevirsən, için sevgiylə doludu.
Məsələ kimisə sevməkdə deyil. Məsələ özünün sevgiyə çevrilməyindədi. İnsan özü sevgiyə çevrilməlidi. SEVGİ- sənin bütün mahiyyətindi. Sevgi- sənin varlığındı. Sənin ilahiliyindi, (Ruhani)liyindi.
Özündən soruş: " Mən sevirəm?"
Yoldaşınla olanda onu sevirsən, balanla olanda balanı sevirsən, dostunla olanda dostunu, təbiətdə olanda ağacları, okeanda olanda okeanı sevirsən. Sevirsənmi?..
Əsas məsələ budu.
Əgər sevirsənsə sən özün sevgisən.
Sevgiyə konkret obyekt gərək olmur. Sevgi səndən, qəlbindən saçan işıqdı, şüadı.
Şüa nə qədər çoxdursa bir o qədər böyük ürəyin var.Sevginin qanadları nə qədər böyükdürsə, ruhunun səması bir o qədər genişdi....
Burda olduğun zaman məni sevmək haqda düşünmə. Belə düşünsən köhnə səhvlərini təkrar etmiş olacaqsan. Sən sadəcə sevginin özü ol. Bu zaman məni də, başqalarını da sevə biləcəksən. İnsanlar özləri sevgiyə çevrilə bilsələr bütün dünya ekstaz, sevinc, sakitlik içində olar...
Sevgi hamıya çatacaq qədər geniş ölçülüdü. ..
Səhvini anla. Həyat sevgi cücərtmək üçün bir imkandı.
Əgər sağsansa, dirisənsə sevginin ömürlük səninlə olmaq imkanları genişdi.
Bütün ömrünü havaya sovura bilərsən, amma son nəfəsdə belə sevgi hiss eləsən demək, ömrün hədər getməyib. Bir nəfəslik gerçək sevgi bir ömürlük sevgiyə bərabərdi. Çünki sevgi elə süvgidi. İstər bir ömürlük, istər bir nəfəslik. Əsas onu hiss eləmək, yaşamaq, anlamaqdı....