Bütün dünyada qadınlar tez -tez güzgüyə baxırlar. Üstəlik, çantalarında da güzgü gəzdirirlər. Onlar güzgüdə həmişə nə görürlər? Güzgü insanın kimliyini əks etdirə bilməz. Güzgü yalnız görüntünü əks etdirə bilər. Kimliyini, ruhunu göstərə bilməz. Ancaq qadınlar güzgüdə özlərinə baxmağa davam edirlər. Bir dəfə baxdın bəsdi, bütün günü güzgüyə baxmağın adı nədi?
Demək, qadın əslində görünən şey nədisə onun özü olmadığını yaxşı bilir. Qorxur ki, bu yaratdığı görüntü pozular.
Bu yapmacıqlıq hər an dağıla, itə bilər. Onu tez-tez kontrol edir ki, hardasa nəsə qarışıbsa həmən düzəliş versin. Çünki insan doğal halını düzəltmir.
Nəyini düzəldəcəksən? Olan budu. Dodağına çəkdiyin boyanın silinməsindən narahatsan, məsələn. Güzgüyə baxıb yoxlayırsan, silinibsə təzədən yaxırsan. Kimi aldatmaq istəyirsən? Kimi aldatsan da özünü yüz faiz aldada bilməzsən.
Güzgü üçün yapdığın o qadın sən deyilsən.
Uşaqlar belə şeylər edirlər, onlara maraqlı gəlir.
Amma qadın yaşa dolduqca dəyişmirsə ağlı böyüməyib demək. Özünü tanımayıb dərk etməyib. Hələ də dodaq boyası ilə böyümək istəyir. Fərqində deyil ki, çoxdan yekə qadın olub .
Süni kirpiklər, yalançı saçlar taxan qadının gerçək kimliyi çoxdan qəbiristanlıqdadı. Yoxdu, ölüb. Özünü öldürüb yerinə qondarma bir şey düzəldib.