MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 13.
Məhsəti.
Günlük işlərimi tamamlamağa çalışarkən ağlımda sadəcə Qabil ilə öpüşdüyüm an vardı. Etiraz etməmişdim onun məni öpməsinə. Peşiman deyildim amma içimdə səbəbini bilmədiyim bir narahatlıq var idi. Yəqin ki, öpüşmə anının boşanmadan əvvəl olduğu üçün belə idim. Gün boyu Qabil bir neçə dəfə zəng vurmuş, söhbət edərək günün yorğunluğunu üzərimdən atmışdım. Axşama doğru Şəfiqə ana zəng vurub qonaq gedəcəyini və Sayifidə özü ilə aparmaq istədiyini bildirdi. Onlar evdə olmayacağına görə tələsmədən rahat bir şəkildə işlərimi yekunlaşdırıb evə doğru yol aldım. Yol boyu ağlımda bir tək Qabil vatdı, onu düşünərkən üzümdə axmaq bir gülümsəmə yaranırdı. Evə çatıb özümü toplayaraq binaya daxil oldum. Qapıya yanaşıb açarları çıxararaq açmağa çalışdım ancaq açar boşa dönürdü. Əlimi qapının dəstəyinə atdığımda açıq olduğunu anlayıb təəccübləndim çünki Şəfiqə ana heç vaxt belə diqqətsizlik etməzdi. Yəqin bağlandığını düşünüb, tam bağlanmadığını başa düşməyib. İçəri daxil olub çantamı qoyarkən salondan gələn səslərə irkilsəmdə yavaş addımlarla irəlilədim. Əlimi uzadıb ışığı yandırdım və yerimdə donub qaldım...
Babək masaya əyləşib gözlərini bir nöqtəyə zilləmişdi. Nə yerimdən tərpənə bilir, nə ağzımı açıb bir söz deyə bilirdim. Babək gözlərin eyni nöqtədən ayırmadan barmaqlarını masaya döyəcləməyə başladı. Bu səslə oyanırdım sanki... Bitdi? Yuxudan oyandım? Qabil və Məsi hekayəsinin sonu gəldi? Düşüncələrim sadəcə bu idi.
-Xoş gəldin deməyəcəksən?
Onun səsini eşitdiyim an tüklərim biz biz oldu. 4 ildə bu admla bağlı mənim ağlımda qalan tək şey evli olduğum imiş. Ona dair hər şeyi silinib yaddaşımdan. Səsi, üzü, oturma şəkli. Gözlərini qaldırıb üzümə baxdığında yad biri baxır sandım, zatən yad deyildikmi? Qarşımda dayanan üzü tüklü adamı tanımırdım. Ayağa qalxıb qarşımda keçərək qollarını açdı.
-4 ildi ayrıyıq... Darıxmadın?
Onun üzsüzlüyünə sakitcə baxırdım. Nə deyəcəyımi, nə cavab verəcəyimi heç bilmirdim.
-Nə oldu? Sarılmayacaqsan? Yoxsa o