cəsarəti olmalıdı.
Əlinə vurduğum təpiklə silah yerə düşdü və mən dayanmadan yenidən yumruqlarımı işə saldım. Nə qədər vurduğumu bilmirdim. Hərəkətsiz qaldığını görüb aralandım və geri döndüyümdə yerimdə donub qaldım. Sayif və tanımadığım qadın qorxmuş baxışlarını mənə zilləməsi ilə özümü itirmişdim. Sayif qaçaraq Məhsətiyi qucaqladı.
-Ana o, kimdi?
Yerdə yatan Babəki işarə edib soruşdu. Məhsəti donub qalmış nə deyəcəyini bilmədən ətrafa boylanırdı. Onu belə çarəsiz görmək məni çox incidirdi.
-Qabil əmi o, kimdi?
Nə deyəcəkdim uşağa? Atandı? Sadəcə susmuşdum.....
-Heç kim.... -qadın səssizliyi pozub sərt şəkildə dilləndi -Məhsəti Sayifi yatır.
Məhsəti Sayifin əlindən tutub otaqdan çıxdı. Mən isə nə edəcəyimi bilmirdim, getməli idim yoxsa qalmalı? Qadın Babəkə yaxınlaşıb əyilərək dizlərini yerə qoydu.
-O, mənim oğlumdur.
Bu cümlə ilə nəyi vurğulamaq istədiyini başa düşməmişdim. Özünü tanırdı ya da oğlunu bu hala saldığım üçün hesab soruşurdu.
-Mən belə olsun istəməzdim amma o, Məsiyə yəni Məhsətiyə..... Bərabər..... Ona toxun..... Toxunmağa çalışırdı.
Güclə cümləmi tamamlayıb gözlərimi qadına zillədim. O isə gözlərindəki damlanı əlinin tərsi ilə silib dilləndi.
-8 ayı tamamlanmamışdı dünyaya gəldiyində. Çox cılız əl boyda bir körpə idi, yaşamaz dedilər amma o, yaşadı. Həyata dirənib yaşadığı üçün oğlumla qurur duyurdum. Hansı ana övladı ilə qururlanmaz ki, amma böyüdükcə oğlum gözlərimin önündə dəyişməyə başladı. Heç nə edə bilmədim, atasına bənzəməsinə mane ola bilmədim..... Evlənsə düzələr dedim amma dəyişmədi. Məhsətinin də həyatını məhv etdim, gəncliyini aldım əlindən...... Biraz əvvəl Məhsətiyi o halda görüncə keşgə yaşamasaydı ölsəydi dedim -üzünü mənə tutdu -Düşünə bilirsən? Oğlum ölsəydi dedim.
Qadın cümləsini bitirib hönkürərək ağlamağa başladı. Bir ananın bu vəziyyətə gəldiyinə inana bilmirdim, oğlunun ölümünü düşünəcək qədər canı yanmışdı. Sakitləşmək üçün tez tez əlimlə çənəmi sıxsamda işə yaramırdı. Çibimdən boşanma sənədlərini çıxarıb