b masaya qoyduqdan sonra evi tərk etdim. Boğulurdum sanki..... Tələsik addımlarla binadan çıxıb özümü maşına atdım. Dərin dərin nəfəslər alaraq özümü toplamağa çalışırdım. Məhsətiyi o evdə tək qoymaq içimə sinməsə də o, qadını biraz daha izləməyə cəsarətim yox idi. Maşına minib başımı sükana sökəyərək gözlərimi yumdum. Qadının çarəsizliyi mənə çox pis təsir etmişdi, heç bir ana buna laiq deyildi. Başımı qaldırıb baxışlarımı binaya yönəltdim. Bütün pəncərələrdən işıq süzülür amma işığın arxasında nələrin yaşandığından heç kimin xəbəri yox idi. Pəncərəni endirib bir siqaret yandırdım, adətim deyildi amma bəzən sakitləşmək üçün ehtiyac duyulurdu. Saat xeyli irəliləmişdi ancaq mən gözlərimi 3-üncü mərtəbədən ayırmırdım. Zənglərə ara verməsəmdə hər dəfə səssizliklə qarşılaşırdım bilirdim ki, mən Məsinin səsini eşitmədən rahat ola bilməyəcəm. Təkrar yuxarı qalxmağı düşünsəmdə, biraz əvvəlki mənzərə, qadının məyus siması, baxışlarındakı xəyal qırıqlığı biran belə ağlımdan çıxmırdı və bu olanların üstünə təkrar getsəm Məhsəti üçün problem yaranardı ona görə fikrimdən daşındım. Arxaya yaslanıb gözlərimi evin pəncərəsinə zillədim.
Məhsəti.
-Ana o, kimdi?
-O, səhv salmışdı evi, başqa yerə getməli idi amma qarışdırıb.
-Qabil əmi onu döyürdü?
-Yox canım səhv görmüsən. Qabil əmin ona getməli olduğu yeri göstərirdi.... İndi yum gözlərini yat ağıllı balam.
-Eee yatmıram.
-Bax yatmasan birdə səninlə danışmayacam.
Yaxşı ki, Sayif tez gözlərini bərk sıxıb yuxuya daldı. Bədənim hələdə tir tir əsir, ürəyin çırpınırdı. Bu gecə yaşadığım qorxunu ömrüm boyunca unutmayacaqdım.
Uşağın üstünü örtüb otaqdan çıxdığım zaman salondan gələn hönkürtü səsinə tələsik otağa addımladım. Şəfiqə ana Babəkin yanında dizə çöküb ağlayır, dizlərinə döyəcləyirdi.
-Ana, ana qalxın ayağa.
Qolundan tutub zorla yerdən qaldırıb divana gətirdim.
-Ana yalvarıram sakitləşin.
-Mən nə günah işlədim? Harda səhv etdim? İnan heç bilmirəm. Yad biri səni ərindən qurtarır bunu görmək əsl əzabdı və bu əzabı