mənə oğlum yaşadır.
Nə deyib, necə təsəlli edəcəkdim heç bilmirdim. Sakitcə yanında oturub başımı çiyinə yasladım. Hər ikimizin səssiz gözyaşlarımız öz sözünü deyirdi.
Babək yerində qımıldanaraq özünə gəlirdi. Qeyri ixtiyari özümü Şəfiqə ananın arxasına çəkdim. Anlamışdı deyəsə əlimi tutub dilləndi.
-Məhsəti otağına keç qızım.
Qalxıb otağa keçərkən arxadan Babəkin səsini eşitdim.
-Hanı o əclaf?
-Kəs səsini.... Yaşadığına şükür et.
-Sən də o, adamın tərəfini tutursan?
Otağa getməli olduğum halda dayanıb olduğum yerdə divara yaslandım.
-Sən.... Sən utanırsan heç? Qızı nə günə salmısan..... O, adam olmasaydı bəlkədə sən.... Aman Allahım deməyə belə dilim gəlmir..... Sabah ilk işin boşanmaq üçün ərizə verirsən sonra da hara istəyirsən çıx get.
-Nə? Nə boşanmaq? Məhsətiyə də demişəm boşanmağı yadınızdan çıxarın.
-Boşanmırsan demək?
-Bo-şan-mı-ram.
Onun boşanmıram sözünü belə vurğulayıb deməsi göz yaşlarım axmasına səbəb olmuşdu. Dəhlizdən çantanı götürüb otağa keçdim. Telefonu açdığımda Qabildən gələn sayısız zəngləri görüb gülümsədim. Geri yığıb aparatı qulağıma yaxınlaşdırdım. Elə ilk çağırışda açmışdı.
-Məhsəti? Yaxşısan?
-Yaxşıyam..... Məsiyə nə oldu?
-Sadəcə təlaşlandım. Sən hər zaman mənim Məsimsən..... Səni o evdə tək qoyduğum üçün bağışla. Qala bilməzdim sənə problem olardı ancaq gedə də bilmədim. Aşağıdayam bir neçə addımlığında.
Səsindəki gülümsəməni hiss etməyim qəlbimi rahatladırdı.
-Düz fikirləşmisən..... Mənə görə narahat olma Şəfiqə ana yanımdadı. Keşgə getsəydin gec oldu.
-Yaxınında olmaq istəyirəm.
-Qabil mən sənə təşəkkür edirəm çox sağol. Sən mənim həyatımı...
-Məsi... Sənə bir şey olmasına izin verə bilməzdim çünki səni canımdan çox sevirəm.
Qabilin hər fürsətdə sevgisini dilə gətirməsi mənim üzümdə təbəssüm yaradırdı.
-Qabil.... Yaxşı ki, varsan.
-Nə dedin?
Səsində ki, sevinc qarışıq gülüşü eşitdiyimdə utanıb əlimi üzümə tutdum.
-Eşitdiyini dedim..... Mən yatıram.
-Məsi, Məsi.
-Bəli.
-Kağızları imzaladın?
-Nə