yoxlayırdı, mən isə dilindən töküləcək kəlimələri gözləyirdim.
-Təzyiqi çox yüksəlib həkim çağırmaq lazımdır.
Qabil üzümü əlləri arasına alıb dilləndi.
-Qorxma canım burdayam.
Cibindən telefonu çıxarıb danışa danışa pəncərəyə tərəf irəlilədi. O qədər tədirgin idim ki, gah Qabilin arxasıyca baxır gah da Şəfiqə anaya baxırdım. O, çox güclü qadın idi, haqsızlığın qarşısında dim dik durmağı bacaran biri idi. İndi bucür çarəsiz uzandığını görmək məni incidirdi. Qırışmış əlini ovcumun içinə alaraq dodaqlarıma yaxınlaşdırdım.
-Ana yalvarıram məni tək qoyma.
Başımı Şəfiqə ananın əlinə yaslayıb gözlərimi bərk sıxdım. Bu yaşananların yuxu olmasını istəyirdim. Oyanım və kabus gördüm deyim.
-Canım ağlama xaiş edirəm. Həkim yoldadı gəlir.
Qabil saçlarımı sığallayıb, baş barmağı ilə yanaqlarımı quruladı.
-O, mənim tək ailəmdi. Bilirəm oğlunu polisə vermə səbəblərindən biri də mənəm.
-Özünü günahlandırmağın heç bir faydası yoxdu, həm ona heçnə olmayacaq.
-Olmayacaq hə?
Umid dolu gözlərimi Qabilin üzünə zillədim. Hər şey düzələcək deməyinə ehtiyacım var idi, ondan eşitmək istəyirdim bu sözləri.
-Olmayacaq, düzələcək hərşey.
Üzümü sığallayıb məni bağrına basdı. Səssiz axan göz yaşlarımla ona sığınmışdım.
Nə qədər elə qaldığımızı bilmirəm qapının döyülməsi ilə Qabil məndən aralanıb qapıya tərəf getdi. Yerdən qalxacaq gücü özümdə tapmırdım, güclə masaya tutunarq qalxıb stula oturdum. Həkim müayinədən sonra iynə vurub, yazdığı resepdi əlimə tutuşdurdu.
-Təzyiqi çox yüksəkdi. Yazdığım dərmanları günü sabahdan başlayın yoxsa fəsadları ağır ola bilər və təbii ki, yaxşı baxım şərtdir. İynənin təsiri ilə yuxudadı, təzyqini tez tez ölçün yenə yüksələrsə mənə zəng vurun.
Qabil həkimi yola salıb geri döndü və məni qucaqlayıb alnıma öpüş qondurdu.
-Canım dərmanları mən alıb gəlirəm. Xaiş edirəm biraz özünü toparla.
Başımı razılıq mənasında yelləyib ayağa qalxdım. Qabili yola saldıqdan sonra yavaş addımlarla Şəfiqə ananın otağına keçərək yastıq və ədyal götürüb otağa