a döndüm. Şəfiqə ananın başını qaldırıb yastığı yerləşdirdim daha sonra üstünü örtüb pəncərə önünə keçdim. Göy üzü getdikcə aydınlanır, səhəri açılmağına azqalırdı. Bir neçə saat sonra yeni bir gün başlayacaqdı, ümidlərlə dolu yeni bir gün. Başımı pəncərəyə söykəyib yaşadıqlarımı düşünməyə başladım. Babək geri döndüyü gün həyatımdan çıxmışdı ancaq çıxışı ilə həyatıma başqa yön vermişdi. İlk gedişi mənə, güclü olmağı və ailəyə qarşı məsuliyyətli olmağı öyrətmişdi. Bu dəfə ki, daha ağır idi çünki çiyinlərimə vicdan yükü yükləmişdi. Bir ananın övladından keçməsinə səbəb olduğumu yaxşı bilirdim amma bu vicdan əzabı ilə necə başa çıxacağımı bilmirdim.
Qapının səsinə fikirlərimdən ayrılıb əlimin tərsi ilə yanaqlarımı quruladım. Gələn Qabil idi. Aldığı dərmanların istifadə qaydasını başa saldıqdan sonra masa da üz üzə oturduq.
-Mənə görə səndə bu gecə səfil oldun.
-Yaxşıyam mən təki Şəfiqə xanım yaxşı olsun..... Kağızları imzaladın?
-Hə amma Babəkin.....
-Onu mən həll edərəm.
Hər dəfə mənim dilimdən Babək adının səslənməsi ilə Qabilin nə qədər gərildiyini görə bilirdim amma indi onun qısqanclığını çəkəcək halda deyildim. Özümü hər kəsə qarşı günahkar hiss edirdim sanki bütün yaşananları bilə istəyə mən etmişəm kimi. Otaqdan kağızları götürüb Qabilə verdikdən sonra mətbəxə keçdim. Əzgin bitgin bir halda qəhvə hazırlamağa başladım. Ayaqlarımı sözün əsl mənasında sürüyürdüm çünki addım atmağa gücüm çatmırdı. Dolapdan fincanları almağa çalışarkən biri əlimdən sürüşdü və yerə düşüb çilik çilik oldu. Fincanın paralanması ilə içimdə yığılıb qalan göz yaşı, hayqırış sərbəst qaldı. Yerə çöküb əlimi üzümə tutaraq hönkürməyə başladım. Qabil qaçaraq yanıma gəlib ilk qapını bağladı, daha sonra yanıma yaxınlaşıb məni qolları arasına aldı.
-Ağla canım..... Ağla içini boşalt.
Onun hər kəliməsi ilə daha da hönkürür, qucaqlayıb ağlayırdım. Bu yolla içimdəki günahkarlıq hissini atacağıma inanırdım.... Nə qədər ağladığımı bilmirəm, yorulub tamam əldən düşmüşdüm. Qabil məni qucağına