alıb mətbəxdəki divana otuzdurdu, özüdə yanıma oturub başımı çiyninə yasladı. Göz qapaqlarım örtülmək üçün can atsada, mən yatmamağa çalışırdım.
-Qabil qəhvə hazırlaya bilərsən?
-Əlbəttə canım.
Nə qədər utansamda bunu ondan istədim çünki tərpənməyə halım qalmamışdı və ayılmalı idim. Qabil qəhvələri hazırlayıb masaya gətirdi. Hər yudum da özümə gəlir, ayılırdım sanki.
-Biraz daha yaxşısan?
Onun gözlərindəki narahatçılığı görüb gülümsədim.
-Daha yaxşıyam..... Sən istəyirsən get çox yoruldun.
-Mənə görə narahat olma. Şəfiqə xanım oyansın gedəcəm.
-Mən bundan sonra nə edəcəm? Şəfiqə ananın üzünə necə baxacam?
-Sənin heç bir günahın yoxdu bunu o beyninə yaz.
-Ana ilə oğulun arasını açdım. Babək gedərkən anasına "sənə nifrət edirəm" dedi. Bunların səbəbkarı mənəm.
-Heç bir günahın yoxdu. O, səhv yolda idi əlbət bir gün tutulacaqdı.
Qabilin dediklərində həqiqət var idi ancaq bunlar mənim günahkarlıq hissimi azaltmağa yetmirdi.
-Mən üz əlimi yuyum.
Qalxıb hamama keçdim. Soyuq suyu ilə üzümü yumaq yaxşı gəlmiş, rahatlatmışdım. Hamamdan çıxdığımda Qabili salonda olduğunu görüb yanına keçdim. Hər ikimiz səssizcə oturub Şəfiqə ananın oyanmağını gözləyirdik. Hava aydınlanmış, yeni gün başlamışdı. Ötən günlərə nəzərən daha güclü olmalı idim çünki məsuliyyətim iki qat artmışdı. İş yerinə zəng vurub gəlməyəcəyimi bildirib tapşırıqlarımı verdim. Sayif oyandığında isə hazırlayıb qonşu qızdan xaiş edərək onunla baxçaya göndərdim. Saatlar ötürdü amma Şəfiqə ana oyanmırdı. İsrarlarıma rəğmən Qabil də mənimlə bərabər gözləyirdi. Nə qədər getməli olduğunu desəmdə məni dinləmirdi. Mətbəxə keçib bir şeylər hazırlamağa başladım. Hazırladıqlarımı masaya düzüb Qabili səslədim.
-Qabil bir şeylər ye.
Gülümsəyib əlimdən tutaraq yanına əyləşdirdi.
-Səndə yeyəcəksən.
Gözlərimi ayırmadan onun hərəkətlərini izləyirdim. Çörəyin üzərinə yağ və bal çəkərək mənə uzatdı.
-Mən uşaq olanda nənəm həmişə "aç ağzını yoxsa yeməklər səndən küsüb ağlayar" deyərdi, mən də inanıb tez tələsik