k yeməkləri mədəmə ötürürdüm..... Məsi əgər yeməsən həm yeməklər həm mən küsəcəm.
Heç bir söz demədən Qabilin uzatdığı çörək parçasını ağzıma alıb çeynəməyə başladım. Onun məni balaca uşaq kimi əzizləməsi göz yaşlarımın yanağım boyu süzülməsinə səbəb oldu.
-Sən yenə ağlayırsan?
-Deyəsən.....
Qabil gülümsəyib yanağımı quruladıqdan sonra işinə davam etdi. Yemək bitdiyində hər ikimiz doymuşduq.
-Çox sağol.
-Nə üçün?
-Hər şey üçün, yanımda olduğun üçün, dəstəyin üçün və ən əsası məni sevdiyin üçün.
Qısıq səslə sözümü deyib başımı əydim.
-Sən sağol.
Qabil üzümü əlləri arasına alıb alnıma öpüş qondurdu. Masayı topladıqdan sonra yenidən salona dönüb oturduq. Saat xeyli irəliləmişdi ancaq Şəfiqə ana hələ oyanmamışdı. Həkimin reseptinə görə yemək yeməli və yenidən dərman atmalı idi. Tədirgin halımı Qabil sezmiş olacaqdı ki, yavaşca əlimi tutub gülümsəyən gözlərini üzümə zillədi. Onun baxışları qəlbimi rahatladır, məni sakitləşdirirdi. Kilidlənirdim o, isti baxışlarıda hətta nəfəs almaq belə yadımdan çıxırdı.
-Öhö öhö.
Eşitdiyim səsə tez əlimi geri çəkərək divana yaxınlaşdım.
-Ana yaxşısız?
-Nə oldu mənə?
-Təzyiqiniz çox yüksəlmişdi sonra həkim iynə vurdu və yatdınız. Çox şükür indi yaxşı görünürsüz.
-Bu adamın burda nə işi var?
Donub qalmışdım... Nə olduğunu başa düşə bilmirdim. Şəfiqə ananın səsində ki, soyuqluq və gözlərində ki, qəzəb damarlarımda qanımı dondururdu.
-Mən sizin yaxşı olduğunuzu görmək istədim.
Qabil yaxınlaşaraq qısıq səslə sözünü dedi.
-Yaxşıyam, gedə bilərsiz.
Sərt şəkildə sözünü deyib üzünü yana çevirdi. Nə edəcəyimi, nə reaksiya verəcəyimi bilmədən Qabilə baxdım. Başını razılıq mənasında yelləyib otaqdan çıxdı. Arxasıyca getsəmdə yetişə bilməyib geri döndüm.
-Ana siz nə edirsiz, o sizin həyatınızı qurardı.
Şəfiqə ana ayağa qalxıb masadakı dərmanlarını götürüb mətbəxə keçdi. Məni günahladırmağını, soyuq davranmağını başa düşürdüm amma Qabilin heç bir günahı yox idi o, sadəcə bizə kömək etməyə çalışmışdı. Sakitcə otağıma keçib