Kiməsə güvənə bilirsən? " cümləsinə böyük əminliklə " yox ! " deyə cavab verdiyim gün fərqinə vardım ki , məndə nələrsə qaydasında deyil. başladım sorğu -sual etməyə : mən güvən deyərkən nəyi nəzərdə tuturam ? əgər güvən məhz inam deməkdirsə içimdəki inamsızlığın səbəbi nə ola bilər ?" . Bu suallardan bir neçə qeyri dəqiq nəticə çıxdı : " bəlkə məsələ güvənməmək deyil, güvənməkdir ? Yəni bunu vərdiş halına gətirib təkrarlamaq. Yenidən sual yaranır : " bunu nəyə görə edim ki ? Bu axmaqlıqdr !" Ancaq etmişik . Bunu hamımız tez -tez , bəlkə də hər gün edirik . Bilirsən niyə ? Çünki əksər hallarda güvən ehtiyacının dərinində "zövq" məsələsi dayanır . Zövq almaq . Zövq aldığın nəyinsə uğruna kiməsə güvənmək. Sevdiyin insanı düşün, məsələn . Bəlkə də insana ən çox and pozduran yeganə şeydir bu . Sevgi . Dəyər vermək. Hansı ki , ayrısında eşitsən iyrənəcəyin, əsla amma əsla qəbul etməyəcəyin bir şey gün gəlir məhz bu dəyərlər uğruna sənin gözündə adiləşir . Özü də elə hala çevrilir ki , sanki dünyada bundan daha normal bir şey yoxdur. Güvənmək deyəndə biz nəyi nəzərdə tuturuq ? - etibar etməyi. Etibar etmək nədir ? Kiməsə bir sirrini açmaq və ya dar günündə kömək istəmək , məsələn . Bəs sirr nədən yaranır ? Əksər hallarda ağrıdan, izdirabdan və ya hansısa çətin vəziyyətdən. Bəs bunlar nədən yaranır ? Həyatında olan ən pis şeyi düşün? Ən ağır faciəni , yaxın birini itirməyini , sevgilindən və ya dostundan ayrılmağıni , ailənin dağılmasını və ya övladını itirməyini . . bunlar ağrıdır . Saf , təmiz , təbii ağrılar . Ağrı nədən əmələ gəlir ? - sevgidən . duyulan heyranlıqdan . bağlılıqdan. Məqsədim qətiyyən verilən dəyərləri və ya duyulan sevgiləri alçaltmaq deyil. Əsla . Mən bu qarışıqlığı sevirəm . Ancaq insanın "xəmirinin " tərkibini anlamağa çalışmaq mənim üçün bir marağa, hansısa sonu görünməyən səyahətə çevrilib
Hə . . indi , bir daha fikirləş : güvən nədir ?