incidirdi. Əlimi əlini üstünə qoyub gözlərinə baxdım.
-Mən sizi yaxşı başa düşürəm. Əlbəttə oğlunuz hərkəsdən öncədi.
-Məhsətiyi xoşbəxt edəcəyindən əminəm o, buna laiqdi. Bir birinizi sevdiyinizi bilirəm.
-Yanılırsız... O, məni sevmir... Onu xoşbəxt görmək üçündür bütün çabam. Mənli yada mənsiz tək istəyim o gülsün.
-Əsas sən yanılarsan. Məhsətinin gözlərinə baxmaq yetərlidi sevgisini görmək üçün..... Davranışım üçün məni bağışla sadəcə....
-Şəfiqə xanım -sözüna yarıda kəsib ayağa qalxaraq gülümsədim -Bağışlanacaq heç bir şey yoxdu, artıq düşünməyin sağlığınız əsasdı onu düşünün.
Sözümü deyib bölmədən ayrıldım. Şəfiqə xanım sözlərinə olduqca sevinmişdim. Məsinin məni sevmə ehtimalı belə ürək ritmimin sürətini artırmağa yetirdi. Telefonu çıxarıb Cavidə ismarıc yazdım. "İmzayı aldım, axşam otelə gəl".
Məhsəti.
Yuxudan oyandığımda saat xeyli irəliləmişdi. Otağımdan çıxıb mətbəxə və digər otaqlara baxsam da Şəfiqə ana evdə yox idi. Sayifin gəliş saatına hələ var idi ona görə başqa yerə getdiyini düşünürdüm. Əslində halının pisləşəcəyindən ehtiyat edirdim çünki hələ təzyiqi normala dönməmişdi. Çox narahat idim, soyuq davranışına görə uşaq kimi küskünlük edib otağıma çəkilmiş, yemək yeyib dərmanlarını qəbul etdimi etmədimi xəbərim belə olmamışdı. Divana çöküb ovcumun içini alnıma döyəcləməyə başladım.
-Nə etdim mən? Nə etdim? Kim bilir hara getdi..... Ya nəsə olsa?
Beynimə dolan fikirlərlə tələsik çantamı götürüb qapıya doğru tələsdim. Harda olduğunu bilməsəm də axtarmağa çıxacaqdım. Qapıyı açdığım zaman kandar da dayanan Şəfiqə anayı görüb dayandım.
-Ana..... Haradaydız? Çox narahat oldum.
Sözümü deyib boynuna sarıldım.
-Səninlə danışmaq istədiklərim var qızım.
Sözünü deyib mətbəxə keçdi. Mən də çantamı qoyub arxasıyca addımladım daha doğrusu addımlarımı sürüməyə başladım çünki Şəfiqə ana "danışaq" dediyində altından mütləq nəsə çıxırdı. Bu dəfə nə danışacağımız mənə çox maraqlı idi.
-Buyurun ana eşidirəm.
Üz üzə oturub baxışlarımı üzünə