ə zillədim.
-Mən haradan başlayım bilmirəm..... Sən öz qızımsan, 4 ildi sən mənə sığındın mən sənə.
-Ana mən bunları bilirəm.
-Mən sabahkı davranışıma görə üzr istəyirəm qızım. Əslində bütün sinirim özümə idi.
-Ana mən danışmaq istəmirəm bunları çünki keçdi getdi.
-Mən oğlumu görməyə getdim, onu mən şikayət etdim düzdü amma oğlumdan keçə bilmirəm, onu mən dünyaya gətirdim keçə bilmirəm.
Şəfiqə ananın qarşımda ağlamasına dayana bilmirdim. Bir yandan ona qarşı qırılsamda, digər yandan başa düşməyə çalışırdım.
-Ana xaiş edirəm ağlamayın yenə təzyiqiniz yüksələcək.
-Utanıram qızım utanıram, məni bağışla.
-Ana o nə sözdü.
-Sənin həyatını məhv edən adamı görməyə getdiyimi deyirəm amma sən hələ də mənim sağlığımı düşünürsən.
-Getməsəydiniz bu sizə yaraşmayan davranış olacaqdı.
-Məni başa düşdüyün üçün çox sağol qızım. Bilirəm oğlum əfvi olmayacaq şeylər etdi amma oğlumdur, övladımdır. Atsan atılmaz satsan satılmaz.
-Gördünüzmü?
-Yox, izin vermədilər. Uzaqdan gördüm Gürcüstana aparmaq üçün yola çıxırdılar.
-Ana mən Sayifi gətirməyə gedirəm, siz yemək yeyib dərmanlarınızı için.
Babək haqqında bundan artıq heçnə eşitmək istəmirdim. Az qalırdım boğulam, nəfəsimin çatmırdı. Tələsik qalxıb çantamı götürərək evdən çıxdım. Yolda Qabil ismarıc yazıb görüşmək istədiyimi və parkda gözləyəcəyimi bildirdikdən sonra parka doğru irəlilədim. Sayifin çıxış saatına zaman var idi deyə rahat idim həm nəfəs almağa ehtyacım var idi. Oturacağa oturub arxaya yaslanaraq dərin dərin nəfəs almağa başladım. Parkda gəzişən cütlüklər, şən səsləri ətrafa yayılan uşaqlar insanın fikrini dağıdırdı. Boylandığım zaman uzaqdan mənə tərəf gələn Qabili görməyimlə üzümün gülməsi bir oldu. Onun özünə məxsus xarizmatik yerişini və gülümsəyən gözlərlə ətrafı süzməsini izlərkən üzümdə xüsusi bir təbəssüm yaranırdı. Geydiyi bədəninə tam oturan geyimləri onu daha da yaraşıqlı göstərirdi.
-Salam.
Yanımda dayanıb hal əhval tutsa da mən anın sehrindən çıxa bilmirdim.
-Məsi yaxşısan? Nəsə