MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 17.
Məhsəti.
Günlər bir birini əvəzləyirdi. Bir həftə ötmüşdü o, gündən. Məhkəmə qərarı ilə boşanmağıma, bu əsarətdən qurtulmağıma çox az qalmışdı. Sadəcə o anı gözləyirdim ondan sonrasını heç düşünmürdüm. Şəfiqə ana ilə münasibətimiz çox dəyişmiş, əvvəlki mehribablığımızdan əsər əlamət qalmamışdı. Evin içində bir birimizi demək olar ki, görmürdük. Səhərlər işə getdiyim zaman oyanmamış olurdu, gəldiyimdə isə mənimlə qarşılaşmamaq üçün əlindən gələni edirdi. Bu hal məni çox incidirdi, onu başa düşməyə çalışırdım amma alınmırdı qəlbim qırılırdı. Bu bir həftə də Qabili də görməmişdim ancaq telefonla əlaqə saxlaya bilirdik. Şirkətinin açılışına az bir zaman qalmışdı ona görə gecə gündüz işləyirdi. Qərarlaşdırmışdıq sabah görüşəcəkdik.
İşlər yoğun olmadığından biraz erkən çıxıb evə doğru yol aldım. Qabil ilə telefonda danışa danışa evə çatmışdım. İçəri daxil olduğumda Şəfiqə ana yatmamışdı, mətbəxdə yemək hazırlayırdı. Şəkil çəkməyə başı qarışan Sayifi öpüb mətbəxə keçdim.
-Axşamınız xeyir ana.
-Axşamın xeyir qızım.
-Necəsiz? Dərmanlarınızı qəbul etmisiz?
-Hə yaxşıyam.
Şəfiqə ana qısa cavablar verərək söhbətdən yayınır, qaçmaq istəyən uşaqlar kimi ətrafına boylanaraq getməyin yollarını axtarırdı. Bu hal artıq məni getdikcə sıxır, dözülməz vəziyyət yaradırdı.
-Ana nə baş verir?
-Heç nə qızım, hər şey yaxşıdı. Mənim otaqda işlərim var.
Şəfiqə ana çıxmaq istərkən önünü kəsib əlindən tutaraq divana oturtdum və özümdə yanına oturub gözlərimi dolmuş gözlərinə zillədim.
-Niyə qaçırsız? Bu günə kimi bir birimizdən nə saxladıq ki, indi üzümə belə baxmırsız? İstədiyiniz bu deyildimi? Mənim Babəkdən boşanmağım, özümə yeni həyat qurmağım deyildimi?
-Əlbəttə bu idi, yenidən xoşbəxt olmağın idi.
-O zaman niyə belə edirsiz? Yoxa bütün günahların məndə olduğunu düşünürsüz?
-Yox yox, sənin nə günahın var? Düşünmədim elə şey.
-Səbəb nədir o zaman?
-Oğlum mənim gözlərimin içinə baxa baxa "sənə nifrət edirəm, keşge ölseydin" dedi. Bunun nə dərəcə