ağır olduğunu başa düşə bilməzsən. Onu öz əllərimlə həpsə yolladım, vicdan yükü çiyinlərimə o qədər yüklənib ki, daşımaqda çətinlik çəkirəm. Sənin də mənimlə bərabər əzilməyini, özünü günahkar bilməyini istəmirəm.
-Ana sizin heç bir günahınız yoxdur ki?
-Var qızım bütün günah məndədi. Sənin həyatını məhv etdim, daha nə olsun...... Oğlumu şikayət etdim ki, ən azından səni qurtara bilim. Bu dəfə də Sayifə nə olacağını düşünmədim.
-O, mənim oğlumdur.
-Deyil o sənin öz oğlun deyil..... Siz evləndiyinizdə, öz uşağınız olduğunda onun aqibəti necə olar deyə düşünüb bir şey etdim.
-Nə demək istəyirsiz? Nə etdiz?
-Sayifin öz anasını axtardım.
-Nə? Nə danışırsız?
-İki il əvvəl yol qəzasında həyatını itrib, yaşlı anası var o da özünə güclə baxır qaldı ki, uşağa baxsın.
-Ana bunları niyə edirsiz başa düşə bilmirəm.
-Bizdən uzaqlaşmağını istəyirəm. Hər şeyə yenidən başlamağını, evlənməyini, bizim dərdlərimizlə boğuşmamağını istəyirəm.
-Siz anamsınız, ailəmdən sonra sizə sığındım. Sayifidə mən böyütmüşəm, onu məndən almağı necə düşünürsüz? Siz olmadan ayaqda qala biləcəyimi necə düşünürsüz?
-Artıq həyatında sadəcə Qabil olmalıdı. O, mərd oğlandı, sənə laiq olduğun həyatı yaşadacağından əminəm. Mənim bir ana kimi edə bilmədiyimi edəcək çünki o sadəcə sənin xoşbəxtliyini istəyir.
Ayağa qalxıb əllərimi üzümə tutaraq var gəl etməyə başladım.
-Siz olmadan, Sayif olmadan mənim xoşbəxt olacağımı necə düşünürsüz?
-Elə demə qızım olmalısan, olacaqsan da. O, adam səni çox sevir, sən onunla yaşamadığın xoşbəxtliyi yaşayacaqsan. Mən bir övladımı itirdim, digər övladımın xoşbəxt olduğunu görmək istəyirəm.
-Bu söhbətlər hardan açıldı ki? Mən nə bunları danışmaq nə də sizsiz yaşamaq istəmirəm. Tək istəyim boşanmaqdı, sadəcə boşanım və Babəklə aramda heç bir bağ olmasın.
-Bəs Qabil?
-Qabil..... Mən onsuz..... Qabil olmadan yaşaya bilmərəm.
Səsim o qədər yavaş çıxırdı ki, özüm belə güclə eşidirdim. Gözlərimi yerdən qaldırmadan otağıma keçdim. Mən bunları heç düşünməmişdim,