, boşandıqdan sonrasını düşünməmişdim. Nə ailəmdən keçə bilərdim nə də Qabil olmadan ayaqda qala bilərdim. Bundan sonra nə edəcəyim haqda heç bir fikrim yox idi. Düşünməyə çalışsamda alınmırdı sanki beynim fəaliyyətini dayandırmışdı. Özümü çox əzgin, bitgin hiss edirdim. Başımı yastığa qoyub gözlərimi yumdum, biraz daha düşünsəm hərhalda dəli olacaqdım. Bu məsələ haqda sabah mütləq Qabil ilə danışmalı, bir çarə tapmalı idim. Aclıq hissi mədəmi narahat etsədə özümü yuxuya təslim etməyə çalışdım çünki oyaq olduğum da fikirlər beynimə hücum çəkirdi.
Qabil
Bu gün Məsiyi görməyə gedəcəkdim. Bir həftə idi ki, onu görmürdüm. Sadəcə telefonla əlaqə saxlaya bilirdik, bu da mənə yetmirdi. Məsiyi görmək, onun yanımda olduğunu hiss etmək istəkdən çox mənim üçün bir ehtiyac idi. Onsuz bu günləri necə yola verdiyimlə bağlı heç bir fikirə sahib deyildim. İşlərimə görə bu bir həftəni onu görmədən keçirmişdim və sözün əsl mənasında burnumun ucu göynəyirdi.
Səhər oyanıb, duş qəbul etdikdən sonra əynimi geyinib ayna qarşısında dayandım. Bir neçə işim vardı onları həll etdikdən sonra Məsinin yanına gedəcəkdim. Onu düşünmək belə üzümün gülüb, qəlbimin çırpınmasına bəs edirdi. Güzgüdə öz əksimi izlədikdə arxadan mənə yaxınlaşıb qucaqlayan Məsiyi gördüm. Gözlərimi tez tez qırpışdırıb geri döndüm və təbii ki, heç kimi görmədim. Bu isə yavaş yavaş ağlımı itirdiyimin göstəricisi idi. Öz halıma gülüməyim tuturdu, başımı sağa sola hərləyib aynadakı əksimə göz vuraraq eynəyimi taxdım. Açarları və telefonumu götürüb otaqdan çıxdım. İlk öncə işlərimin arxasıyca getməli idim, heç istəməsəmdə...
Günortadan sonra işlərimi bitrib Məsinin yanına getmək üçün maşını işə saldım. Onun üçün o qədər darıxmışdım ki, yol boyu gülüşümü yığa bilmirdim. Bir şeydən əmin idim, bir gün Məsi mənim sevgimi qəbul edəcək və mənim onsuz yaşaya bilməyəcəyimi anlayıb həyat yoldaşım olmağa razı olacaq. Bəlkədə olmasını istədiyim bu idi, qısacası ümidim bu yöndə idi.
Bu fikirlərlə çatmışdım. Maşını saxlayıb içəri