daxil olduğumda Məsinin arxada, istixanada olduğnu söylədilər və mən istixanaya doğru addımladım. Uzaqdan əlindəki dibçəyin torpağını qarışdıran qadını görüb addımlarımı yavaşlatdım. Başına bağladığı örpəklə ipək saçlarının üzünə dağılmasını əngəlləməyə çalışmışdı amma asi saçlarından bir tutam tel örpəkdən aralanıb üzünə dağılırdı. O, isə üfürərək üzündən ayırmağa çalışırdı. Bu mənzərə bədənimin titrəməsinə səbəb olurdu. Həqiqətən yeniyetmələrə dönmüşdüm. Yanına yaxınlaşıb üzünə dağılan saçlarını yavaşca qulağının arxasına sıxışdırdım. Məsi sakit dayanıb hərəkətlərimi izləyirdi, mən isə çəhrayı dodaqların öpməmək üçün özümü toplamağa çalışırdım. Bir anda Məhsətinin mənə sarılması ilə donub qaldım. Bu anın yuxu ya da gerçək olduğunu ayırd etməyə çalışırdım çünki gözləmirdim.
-Darıxmışdım.
Məsinin pıçıltısı ilə oyanmışdım sanki. Qollarımı belinə dolayıb özümə sıxdım. Mən onsuz hər saniyə ölürdüm onun xəbəri yox idi. Üzərindən, saçlarından gələn torpaq qarışıq gül ətrini içimə çəkib gözlərimi yumdum. Son nəfəsimə qədər belə qala bilərdim. Kaş zaman dursaydı və biz belə qalsaydıq amma təssüf ki, hər gözəl şeyin sonu olduğu kimi bu anında sonu gəlmişdi. Məsi sanki etdiyinin fərqinə varmış kimi özünü geri çəkdi. Başını əyib arxaya doğru addımladı.
-İçəri keçək.
Titrək səslə sözünü dedikdən sonra əlcəklərini çıxarıb otağa doğru irəlilədi. Mən də arxasıyca addımlamağa başladım. Sarılmağımız ilk deyildi ancaq Məsinin mənə darıxdığı üçün bucür sıx sarılması bir ilk idi və təbii ki, bu ilk mənə tərifi olmaz bir sevinc bəxş edirdi. Otağa keçib divana oturduq.
-Necəsən?
Sualımı ünvanlasamda onun necə həyəcanlı olduğunu görürdüm. Qarşımda utanması və həyəcanlı olması mənə xüsusi zövq yaşadırdı.
-Yaxşıyam sən?
-Səni gördüyüm üçün çox daha yaxşıyam.
-Mənim səninlə danışmaq istədiklərim var.
-Eşidirəm canım buyur.
-Şey..... Bundan sonra..... Yəni boşandıqdan sonra....
Onun kəkələyərək nə deməyə çalışdığını anlamamışdım, boş baxışlarla baxırdım sadəcə. Məsi gözlərini