i gözlərimə zilləyib sualını ünvanladı.
-Bundan sonra nəolacaq?
-Başa düşmədim nə nəolacaq?
-Yəni biz.
Səhv eşitmədimsə Məsi bizim gələcəyimizlə maraqlanırdı, yox mən dəqiq yuxuda idim. Tez tez gözlərimi qırpışdırıb özümü ələ almağa çalışırdım.
-Yaxşısan?
-Hə yaxşıyam.
-Cavab vermədin?
Zalımın qızı mən adımı unutmuşam nə cavabı... Biraz susduqdan sonra gülümsəyərək dilləndim.
-Biz evlənəcəyik və xoşbəxt yaşayacayıq.
Başını aşağı əyməklə al al olan yanaqlarını gizlətməyə çalışırdı.
-Bəs harda yaşayacayıq.
-İki gün sonra evimdə təmirə başlayacaqlar. Əgər istəməsən başqa yerdə yaşayarıq.
İnana bilmirdim bu an biz evliliyimizi planlayırdıq.
-Şey..... Mən Sayif və anamdan ayrıla bilmərəm.
Nə demək istədiyini indi anlamışdım. Xəfifcə gülümsəyərək başımı sağa sola hərlədim.
-Məsi..... Mən səni sevirəm ona görə unutma ki, heç vaxt səni incidəcək bir şey etmərəm. Sənin ailəni nə qədər sevdiyini bilirəm, səni onlardan ayıracağımı necə düşünə bilərsən? Nənəmin mənim üçün nə qədər dəyərli olduğunu bilirsən eyni ilə Şəfiqə xanımında sənin üçün dəyərli olduğunu mən bilirəm. Sayifə gəldikdə isə onu sən böyütmüsən, sənin oğlundu. Sizi ayırma fikri ağlımın ucundan belə keçməyib, keçməzdə. GÜVƏN MƏNƏ. Əgər Şəfiqə xanım razı olsa bizimlə bərabər yaşayar yox istəməsə yaxın məsafədə ev tutarıq... Məsi mən artıq sənin Babəkin xatirələri ilə dolu olan evdə yaşamağını istəmirəm.
Boyuma dolanan qollar məni susturmuşdu. Belini qucaqlayıb onu özümə sıxdım.
-Sən hansı yaxşılığımın mükafatısan.
-Əsas sən mənim mükafatımsan.
Məsinin dilindən "səni sevirəm" sözünü eşitməsəmdə, hisslərimin qarşılıqsız olmadığını bilirdim və bütün bu olanlar məni olduqca sevindirirdi. Gülümsəyib saçlarına öpüş qonduraraa daha da özümə sıxdım.
Çox xoşbəxt idim. 30 il mən heç yaşamamışdım sanki, ancaq indi fərqinə varırdım yaşamağın çünki qollarımdakı qadın mənə nəfəs verirdi. Məsiyi özümdən aralayıb diqqətlə simasını süzdüm. Təbəssüm qonmuş dodaqlarına incə öpüş qondurub alnımı alnına